ถังเย่าตงเห็นปฏิกิริยาของภรรยากับลูกชายอยู่ในสายตา พลางลอบยินดีที่ตอนนั้นฉวยโอกาสตอนหลินเหย่าเหย่าถูกจับตัวไปลงมือไม้แข็งเสียก่อน
ต่อไปตำแหน่งงานดี ๆ กับโอกาสดี ๆ หลินเหย่าเหย่าอย่าได้คิดฝันถึงเลย
ส่วนถังสื่อหมิง...
หากผ่านเหตุการณ์บนรถไฟครั้งนี้แล้ว ถังสื่อหมิงยังมองหลินเหย่าเหย่าไม่ออก ถังเย่าตงก็หมดปัญญาแล้ว
คงได้แต่โทษว่าตระกูลถังโชคร้ายเอง
สวี่หงคิดเหมือนกับถังเย่าตง เพียงแต่ทิศทางที่ทั้งคู่กังวลนั้นไม่เหมือนกัน
ถังเย่าตงคิดเพียงว่าจะปิดกั้นเส้นทางไต่เต้าของหลินเหย่าเหย่า ไม่ให้เธอมีโอกาสยืนเคียงข้างถังสื่อหมิง และไม่ให้ใช้ความสะดวกจากหน้าที่การงานไปทำร้ายใครได้อีก
แต่สวี่หงกลับกังวลว่าหลังจากนี้หลินเหย่าเหย่าจะยิ่งหน้าด้านหน้าทนตามติดถังสื่อหมิง สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
หลังงานฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์เมื่อคืนจบลง เรื่องที่ผู้บัญชาการเฮ่าเป็นผู้มอบเกียรติให้เสิ่นป้านเซี่ยด้วยตนเองก็แพร่สะพัดไปทั่วเขตบ้านพักแล้ว
หลังข่าวกระจายไปตลอดเช้า คาดว่าแม้แต่คนในเขตบ้านพักที่ไม่ได้ไปชมการแสดงฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ก็คงรู้กันแล้วว่าเสิ่นป้านเซี่ยสร้างผลงานทางทหาร ทั้งยังจับสายลับสองคนบนรถไฟและช่วยชีวิตผู้โดยสารทั้งขบวนไว้ได้
เมื่อประกอบกับคำพูดของเด็กหญิงคนนั้น ทุกคนก็น่าจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว
ตั้งแต่ถังสื่อหมิงเล่าให้ถังเย่าตงกับสวี่หงฟังว่าหลินเหย่าเหย่าทำอะไรบนรถไฟ ทั้งคู่ก็รังเกียจเธอถึงขีดสุด
คนอื่น ๆ ที่รู้เรื่องนี้ก็มีความประทับใจต่อหลินเหย่าเหย่าไม่ดีไปกว่ากัน ส่วนใหญ่คิดว่าเธอรักตัวกลัวตายและเห็นแก่ตัว