เสิ่นป้านเซี่ยดูออกว่าโจวอวี้เฟินมีสภาพจิตใจไม่ค่อยดี จึงให้เธอดื่มยาน้ำกล่อมประสาทหนึ่งถ้วย ก่อนจะไปนอนพักกลางวัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำปลอบใจที่เสิ่นป้านเซี่ยพูดกับโจวอวี้เฟินได้ผลหรือเปล่า กลางวันนี้เธอหลับสบายเป็นพิเศษ ทั้งยังไม่ฝันฟุ้งซ่านไปเรื่อยเหมือนก่อน
เสิ่นป้านเซี่ยเองก็ไปนอนพักกลางวันเช่นกัน เธอเป็นคนที่ชอบงีบตอนกลางวันอยู่แล้ว
พอตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
หลังโจวอวี้เฟินตื่นนอน เธอก็พบว่าอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย แม้แต่ความกระวนกระวายใจและความหม่นหมองในใจก็หายไปจนหมดสิ้น
“ป้านเซี่ย แม่หลับสบายมากเลย นี่เป็นการนอนที่สบายที่สุดในรอบสองปีของแม่เลยนะ”
ตั้งแต่ลูกสาวลงชนบท คุณภาพการนอนของโจวอวี้เฟินก็เริ่มแย่ลง กลางคืนหลับยาก พอตื่นตอนเช้าก็รู้สึกอ่อนเพลีย
เธอเคยลองดื่มชากล่อมประสาทเพื่อช่วยให้นอนหลับแล้ว แต่ผลก็ไม่ค่อยดีนัก
โจวอวี้เฟินพูดไปพลางนึกถึงยาน้ำกล่อมประสาทที่เสิ่นป้านเซี่ยให้ก่อนนอนกลางวัน
ตอนนั้นเธอไม่ได้คิดอะไรมาก รับมาแล้วก็ดื่มลงไปทันที
ไม่คิดเลยว่าจะมีผลดีอย่างน่าประหลาดเช่นนี้
หรือว่ายาน้ำกล่อมประสาทถ้วยนั้นจะได้ผลจริง ๆ?
โจวอวี้เฟินยิ้มอ่อนโยน “ป้านเซี่ย ในยาน้ำกล่อมประสาทของลูกใส่อะไรลงไปหรือ แม่รู้สึกว่ามันได้ผลดีมากเลย”
ความรู้สึกหลังนอนอิ่มช่างดีเหลือเกิน
เสิ่นป้านเซี่ยยิ้มบาง ๆ “จริง ๆ ก็เหมือนทุกครั้งค่ะ แค่คราวนี้หนูใส่เห็ดหูหนูขาวป่าที่เจอหลังเขาหมู่บ้านต้าเถียนลงไปด้วย”