หลียงเฉิงโมโหจนแทบคลั่ง “เสิ่นป้านเซี่ย เธอทำอะไรเหย่าเหย่ากันแน่?! อย่าคิดว่าเป็นคนตระกูลเสิ่นแล้วฉันจะจัดการเธอไม่ได้”
เขาเชื่อคำพูดของหลินเหย่าเหย่าเมื่อครู่อย่างสนิทใจ เพราะเสิ่นป้านเซี่ยติดตามคนจากตระกูลอิ่นคนนั้นเรียนแพทย์มาตั้งแต่เด็ก แม้แต่พิษของเถาเหวินเจี๋ยในครั้งนี้ก็เป็นเธอที่ถอนให้
แม้ตอนจับชีพจรจะใช้เวลาเพียงครู่เดียว แต่ด้วยฝีมือการแพทย์ของเสิ่นป้านเซี่ย หากเธอคิดจะทำอะไรหลินเหย่าเหย่าจริง ๆ เวลาสั้น ๆ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ใครจะคิดว่าเสิ่นป้านเซี่ยไม่สำนึกผิด ไม่เพียงลงมือกับหลินเหย่าเหย่าต่อหน้าคนมากมาย พอถูกจับได้แล้วยังแช่งเธออีก
เสิ่นป้านเซี่ยยิ้มละไมมองหลียงเฉิง ก่อนเอ่ยทีละคำ “คนที่ช่วยหลินเหย่าเหย่าทำชั่ว สุดท้ายจะหมดอนาคตและเคราะห์ร้ายตามติด”
ไม่รู้เพราะอะไร พอได้ยินประโยคนี้ หลียงเฉิงก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวทันที
เมื่อสบเข้ากับสายตาของเสิ่นป้านเซี่ย แผ่นหลังของเขาก็แข็งเกร็ง ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นมา