ทุกคนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทแซ่เสิ่นคนนี้เก่งกาจเกินไปแล้ว!
แม้ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต้าเถียนจะรู้กันหมดแล้วว่าปัญญาชนแซ่เสิ่นไม่เพียงมีฝีมือการรักษาเป็นเลิศ แต่ยังมีฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดา
แต่ไม่มีใครคิดว่าแม้แต่ทหารร่างกำยำคนนี้ เธอก็ยังเตะกระเด็นได้ในคราวเดียว
ดูท่าตอนจัดการพวกเอ้อร์โกวจื่อ ปัญญาชนแซ่เสิ่นคงออมแรงไว้ไม่น้อย
ไม่อย่างนั้นพวกเอ้อร์โกวจื่อคงถูกตีตายไปแล้ว
เหล่าคนมุงต่างทอดถอนใจอยู่ในใจ พลางคิดคำนวณว่าเมื่อกลับไปจะต้องกำชับคนในครอบครัวให้ดี ต่อไปห้ามหาเรื่องเสิ่นป้านเซี่ยเด็ดขาด
หลียงเฉิงที่ล้มกระแทกพื้นอย่างแรงก็มีสีหน้าเหลือเชื่อ ราวกับถูกฟ้าผ่า
มือของเขาลูบตรงหน้าอก ตำแหน่งที่เพิ่งถูกเตะเข้าอย่างจัง
เสิ่นป้านเซี่ยมีแรงมากขนาดนี้เชียวหรือ?
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือปฏิกิริยาของเธอรวดเร็วเหลือเกิน
เขามองอะไรไม่ทันด้วยซ้ำ แค่รู้สึกคล้ายมีสายลมพัดวูบเข้ามา ยังไม่ทันได้ตอบสนองก็ถูกเตะเข้าที่หน้าอกแล้ว
“พี่หลียง เป็นอะไรไหมคะ”
หลินเหยาเหยาได้สติจากความตกใจ รีบเข้าไปพยุงหลียงเฉิงให้ลุกขึ้น
หลียงเฉิงส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร”
“เสิ่นป้านเซี่ย เธอทำเกินไปแล้วนะ มีอะไรก็มาลงที่ฉันสิ ทำไมถึงลงมือกับพี่หลียงได้? เขาแค่อยากให้เธอขอโทษเอง พูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง?”
เสิ่นป้านเซี่ยกลอกตา “รูสองรูบนหน้าเธอมีไว้ทำอะไร? ไม่เห็นหรือไงว่าพี่หลียงของเธอลงมือกับฉันก่อน? ถ้าฉันไม่ตอบโต้ จะให้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วปล่อยให้เขาตีหรือไง? โดนตีก็สมควรแล้ว”