ทุกคนต่างมองเหลียงเฉิงที่ถูกซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร
บางคนเห็นเรื่องครึกครื้นก็ยิ่งชอบใจ ตอนนี้กำลังดูอย่างเมามัน ย่อมไม่คิดจะส่งเสียงห้าม
บางคนไม่กล้า เพราะกลัวว่าพอเอ่ยปากแล้วจะดึงความโกรธของเสิ่นป้านเซี่ยมาหาตัวเอง พลอยถูกซ้อมไปด้วย
ส่วนบางคนก็คิดว่าเหลียงเฉิงสมควรถูกซ้อมจริง ๆ จึงคิดว่าอย่าไปรบกวนเสิ่นป้านเซี่ย ปล่อยให้เธอซ้อมจนสะใจเถอะ
ตอนแรกถังสื่อหมิงตั้งใจจะเข้าไปห้ามเหลียงเฉิง ไม่ให้เขาทำร้ายเสิ่นป้านเซี่ย
แต่พอเห็นเสิ่นป้านเซี่ยลงมือเพียงครั้งเดียวก็ข่มเหลียงเฉิงได้อย่างราบคาบ เขาก็คลายใจลงเล็กน้อย จากนั้นจึงยืนดูอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับคนอื่น
ยิ่งมอง ถังสื่อหมิงก็ยิ่งรู้สึกยินดีอยู่ลึก ๆ อย่างบอกไม่ถูก
ที่แท้เวลาป้านเซี่ยลงมือทำร้ายคนก็เป็นแบบนี้ นี่ต่างหากคือฝีมือที่แท้จริงของเธอ
คราวก่อนตอนป้านเซี่ยซ้อมเขา เธอแค่ตบเขาไปไม่กี่ฉาด ไม่ได้โหดขนาดนี้
ในใจเธอยังมีเขาอยู่ ไม่อย่างนั้นคราวก่อนตอนลงมือกับเขาคงไม่ออมแรง
หลินเหย่าเหย่าคนเดียวที่อยู่ฝ่ายเหลียงเฉิงมาตั้งแต่ต้นจนจบตกใจจนสติหลุด ตัวหดอยู่ตรงมุม พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว
สุดท้ายหลี่อ้ายกั๋วก็รวบรวมความกล้า เอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง
「ปัญญาชนแซ่เสิ่น เหนื่อยหรือเปล่า? พักก่อนดีไหม?」
ที่จริงหลี่อ้ายกั๋วก็คิดว่าเหลียงเฉิงโดนซ้อมสมควรแล้ว ใครใช้ให้เขาสวมเครื่องแบบทหารมารังแกปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทอย่างพวกเขากัน
ถึงเสิ่นป้านเซี่ยจะไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอ แต่เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้ชายตัวโตไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วชกผู้หญิงอย่างจัง เป็นเรื่องไม่ถูกต้องอยู่แล้ว ยิ่งคนคนนั้นเป็นทหารด้วย ยิ่งน่าดูถูกเข้าไปใหญ่
หลี่อ้ายกั๋วเห็นด้วยเต็มที่ที่เสิ่นป้านเซี่ยซ้อมเหลียงเฉิงให้น่วม จะได้รู้เสียบ้างว่าต่อไปยังกล้ารังแกคนที่อ่อนแอกว่าหรือเปล่า