ภายในเขตบ้านพักทหาร คุณปู่เถาที่เสิ่นป้านเซี่ยเอ่ยถึงอยู่ในใจ กำลังถือกาน้ำชาไว้แล้วรินใส่ถ้วยของคุณปู่ฟาง
“ผู้บังคับหมวดเก่า ตอนนี้คุณออกจากโรงพยาบาลแล้วก็จริง แต่หมอบอกให้พักฟื้นดี ๆ อาหารรสจัดหรือกระตุ้นร่างกายห้ามกินเด็ดขาด ที่บ้านไม่ยอมให้คุณดื่มเหล้า มาหาผมก็ไม่มีประโยชน์หรอก เราดื่มชากันเถอะ”
คุณปู่ฟางกล่าว “เราคบกันมาตั้งกี่ปีแล้ว ผมมาหาถึงบ้าน คุณยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ? หาเหล้าดีกรีไม่สูงมาให้ผมจิบสักคำไม่ได้หรือไง?”
เขาจ้องคุณปู่เถา พลางลองหยั่งเชิง “อย่างเหล้าผลไม้อะไรแบบนั้นไง”
คุณปู่เถาทำหน้าจริงจัง “ไม่ได้หรอก ต่อให้ดีกรีไม่สูงก็ยังเป็นเหล้า ใครจะรู้ว่าจะกระทบร่างกายคุณหรือเปล่า ผมไม่กล้าแอบให้คุณดื่มหรอก ถ้าเกิดดื่มแล้วมีปัญหาขึ้นมา ผมรับผิดชอบไม่ไหว”
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน
“ไม่อย่างนั้นคุณไปหาผู้เฒ่าจางดูไหม?”
คุณปู่ฟางถือถ้วยชา มองคุณปู่เถา “เถาเฉียน ตอนที่ผมหมดสติอยู่ในโรงพยาบาล ผมได้ยินคุณเรียกผม”
มือที่กำลังยกถ้วยชาของคุณปู่เถาชะงักไป เขาไม่ได้พูดอะไร
คุณปู่ฟางจิบชาแล้วพูดต่อ “มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่เคยเล่าให้พวกคุณฟัง ตอนนั้นผมอยู่ในสถานที่แปลกประหลาด รอบตัวขาวโพลนไปหมด ไม่มีใครสักคน ผมเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ แต่ไม่รู้เลยว่าต้องไปที่ไหน”