ณ โรงพยาบาลอำเภอ หลินเหย่าเหย่าที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“พี่สื่อหมิง ฉันเป็นอะไรไปเหรอ?”
ถังสื่อหมิงเฝ้าอยู่ข้างเตียงมาตลอด พอเห็นหลินเหย่าเหย่าฟื้นขึ้นมาเสียที เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เหย่าเหย่า จู่ ๆ เธอก็เป็นลมในหมู่บ้าน ฉันกับหลียงเฉิงเลยพาเธอมาส่งที่โรงพยาบาลอำเภอ”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน
“เหย่าเหย่า เธอคงคอแห้งแล้วสินะ ฉันจะไปรินน้ำมาให้จิบชุ่มคอ”
เธอเป็นลมในหมู่บ้านเหรอ?
จริงสิ ต้องเป็นฝีมือของเสิ่นป้านเซี่ยอีกแล้ว
หลินเหย่าเหย่านึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น แววตาพลันมืดครึ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
เสิ่นป้านเซี่ยทำให้เธออับอายต่อหน้าคนมากมาย ทั้งพวกชาวบ้านไร้หัวคิด แล้วยังมีปัญญาชนที่ชอบประจบสอพลอพวกนั้น ต่างก็เข้าข้างเสิ่นป้านเซี่ยกันหมด...
ทำเอาเธอโกรธจนเป็นลมต่อหน้าทุกคน!!!
หลินเหย่าเหย่าไม่เคยนึกเลยว่าฟางอวี้จะมาที่หมู่บ้านต้าเถียนด้วย แถมยังเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอีก
ภาพลักษณ์ดี ๆ ที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา
ที่ทำให้หลินเหย่าเหย่าโกรธที่สุดคือ ฟางอวี้กลับพูดต่อหน้าทุกคนว่าพวกเขาไม่สนิทกัน และไม่ยอมให้เธอเรียกเขาว่าพี่ฟาง
ไม่รู้ฟางอวี้เป็นอะไรไป ดูเหมือนจงใจหาเรื่องเธอ
ไม่เพียงตำหนิพี่หลียงยกใหญ่ ยังบอกด้วยว่าจะเป็นพยานให้เสิ่นป้านเซี่ย
เป็นความผิดของเสิ่นป้านเซี่ยทั้งนั้น!!!
ฟางอวี้ต้องถูกเสิ่นป้านเซี่ยเป่าหูแน่ ๆ ถึงได้มีอคติกับเธอ
ทำไมเสิ่นป้านเซี่ยยังไม่ตายไปอีก!!
ถังสื่อหมิงรินน้ำให้หลินเหย่าเหย่า พอหันกลับมาก็เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของเธอ
เขาชะงักฝีเท้า ความรู้สึกประหลาดพลันผุดขึ้นในใจ
“เหย่าเหย่า ดื่มน้ำหน่อย”
พอได้ยินเสียงถังสื่อหมิง หลินเหย่าเหย่าก็รีบปรับสีหน้า เปลี่ยนกลับไปสวมหน้ากากอ่อนแอไร้เดียงสาที่คุ้นเคย