“ผู้บังคับกองร้อยฟาง มาหาฉันมีธุระอะไรหรือคะ?”
เสิ่นป้านเซี่ยรินชาให้ฟางอวี้หนึ่งถ้วย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเขา
ฟางอวี้ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย “สหายเสิ่น วันนี้ผมมาหาคุณเพราะมีเรื่องอยากขอให้ช่วยครับ”
มือที่กำลังยกถ้วยชาของเสิ่นป้านเซี่ยชะงัก เธอเงยหน้ามองฟางอวี้ รอฟังเขาพูดต่อ
ฟางอวี้วางถ้วยชาลง สีหน้าเคร่งขรึม “ผมรู้ว่าหลังจากคุณปู่เถากับคุณปู่จางใช้ตำรับยาของคุณดูแลร่างกาย อาการเจ็บป่วยเรื้อรังก็บรรเทาลง แถมสุขภาพยังเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นมาก ผมอยากขอให้คุณช่วยจัดตำรับยาบำรุงร่างกายให้คุณปู่ของผมสักตำรับครับ”
คุณปู่ฟางเพิ่งรอดพ้นจากความตายมาได้ ตอนนี้ดูมีเรี่ยวแรงกว่าก่อน แถมยังกินอาหารได้ดีขึ้นด้วย
แต่คนในตระกูลฟางก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ พวกเขารู้เรื่องฝีมือการรักษาของเสิ่นป้านเซี่ยจากเฮ่อซวี่ และรู้ด้วยว่าคุณปู่เถากับคุณปู่จางต่างก็ใช้ตำรับยาที่เสิ่นป้านเซี่ยให้มาเพื่อบำรุงร่างกาย
ฟางอวี้เห็นกับตาว่าตอนนี้ร่างกายของผู้เฒ่าทั้งสองแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมมาก ทุกวันยังดูมีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม
โดยเฉพาะคุณปู่จาง ในปีที่ผ่านมา พออากาศเริ่มหนาว ขาของท่านก็จะไม่สบาย ทุกวันทำได้เพียงอยู่บ้าน ไปไหนไม่ได้เลย
แต่ช่วงนี้คุณปู่จางกลับออกไปฝึกมวยกับคุณปู่เถาทุกเช้าอย่างสม่ำเสมอ ทั้งสองยังแวะไปหาคุณปู่ฟางเป็นครั้งคราว เพื่อเล่นหมากล้อมและดื่มชาด้วยกัน
เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
คนในตระกูลฟางวางใจทั้งในนิสัยและฝีมือการรักษาของเสิ่นป้านเซี่ย
เพราะอย่างนั้นฟางอวี้ถึงได้ตั้งใจมาหาหมู่บ้านต้าเถียนในครั้งนี้ เพื่อเอ่ยคำขอกับเสิ่นป้านเซี่ย
แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เจอหลียงเฉิงที่นี่
แถมยังได้ดูเรื่องสนุกอีกฉากหนึ่ง