เจิงหยวนหลินมองตามแผ่นหลังของถังสื่อหมิงกับหลียงเฉิงที่เดินจากไป พลางครุ่นคิด
“หนิงอาน นายว่าคราวนี้หลินเหย่าเหย่าป่วยจริง หรือแกล้งกันแน่?”
ลู่หนิงอานส่ายหน้า “ไม่รู้”
เจิงหยวนหลินหันไปถามเสิ่นป้านเซี่ยอีกครั้ง “ป้านเซี่ย เธอคิดว่ายังไง?”
เสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้ตอบคำถามเขาตรง ๆ เพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีนัยว่า “แกล้งนานเข้า สุดท้ายก็กลายเป็นเรื่องจริงได้”
แววตาของลู่หนิงอานไหววูบ เขาไม่ได้พูดอะไร
เจิงหยวนหลินยิ้มกริ่ม “ป้านเซี่ยพูดมีเหตุผลที่สุด”
เขาหวังให้เป็นอย่างที่ป้านเซี่ยพูดจริง ๆ
ถ้าหลินเหย่าเหย่าป่วยเป็นอะไรขึ้นมาสักอย่างก็คงดี เธอจะได้สงบลงเสียที
แต่พอนึกถึงโชคดีจนน่าตกตะลึงของหลินเหย่าเหย่า เจิงหยวนหลินก็เบ้ปาก
ดูเหมือนทุกครั้งที่เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมา หลินเหย่าเหย่าจะไม่เคยโดนหางเลขไปด้วย
ต่อให้เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเธอ เธอก็มักเอาตัวรอดจากอันตรายและคลี่คลายสถานการณ์ได้อย่างราบรื่น
อย่างเช่นตอนที่ซ่งกวนไห่ลักพาตัวเสิ่นป้านเซี่ยในอดีต คนที่รู้เรื่องส่วนใหญ่ต่างคิดว่าหลินเหย่าเหย่าไม่ได้บริสุทธิ์ใจ แม้แต่ทางตำรวจเองก็สงสัยว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับเธอ
คุณปู่เจิงกับตระกูลลู่ต่างก็ฝากฝังให้ช่วยตรวจสอบ ไม่รู้ทำไมเบื้องบนถึงให้ความสำคัญเป็นพิเศษและกำชับให้สืบให้ละเอียด