เมื่อรู้ว่าหลียงเฉิงก็เห็นหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นแล้ว ความเกลียดชังที่หลินเหย่าเหย่ามีต่อเสิ่นป้านเซี่ยก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ทั้งยังพาลเกลียดนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลสองคนที่ไปสัมภาษณ์ถึงหมู่บ้านต้าเถียนในตอนนั้นด้วย
เธอหวังมาตลอดว่าจะได้ขึ้นหนังสือพิมพ์สักครั้ง กลายเป็นจุดสนใจของผู้คน แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีน่าอับอายเช่นนี้แน่นอน
ทำไมเสิ่นป้านเซี่ยถึงได้กลายเป็นวีรสตรีที่ทุกคนชื่นชม ส่วนเธอกลับเป็นตัวตลกที่ถูกผู้คนรังเกียจ
หลินเหย่าเหย่าปักใจว่านักข่าวสองคนนั้นต้องรู้ภูมิหลังของเสิ่นป้านเซี่ยตั้งนานแล้วแน่ ๆ พวกเขาคงตั้งใจเขียนถึงเธอเช่นนั้นในรายงานเพื่อเอาใจเสิ่นป้านเซี่ย
ที่น่าแค้นยิ่งกว่าคือหนังสือพิมพ์เฮงซวยฉบับนั้นยังพิมพ์ออกมาตั้งมากมาย จนแพร่กระจายไปทั่วและทุกคนต่างรู้เรื่องกันหมด
เมื่อนึกถึงประวัติอันน่าอัปยศที่ต้องเข้าชั้นเรียนอบรมและกวาดถนน ซึ่งล้วนเป็นเพราะเสิ่นป้านเซี่ย หลินเหย่าเหย่าก็ยิ่งทั้งเคียดแค้นและเดือดดาลจนถึงขีดสุด
“พี่หลียง ฉันรู้ตั้งแต่เด็กแล้วว่าตัวเองสู้เสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้ เพราะอย่างนั้นไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร ฉันก็พยายามหลีกทางให้เธอ แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงมีอคติกับฉันนัก”
หลินเหย่าเหย่าเม้มริมฝีปากเบา ๆ แววตาพลันมีประกายแห่งความน้อยใจ น้ำเสียงก็สั่นเครือเล็กน้อย
“เมื่อก่อนคุณอาเสิ่นดีกับฉันหน่อย เสิ่นป้านเซี่ยก็คิดว่าฉันจะมาแย่งพ่อของเธอไป ต่อมาเธอแอบสมัครไปชนบทโดยไม่บอกใคร ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะดูแลตัวเองที่ชนบทไม่ได้ เลยตามไปอยู่ชนบทที่เดียวกัน แต่พอเสิ่นป้านเซี่ยถูกคนลักพาตัวไปบนเขา เธอกลับยืนกรานว่าฉันเป็นคนสั่งให้ทำ พอกลับมาแล้วก็เอาแต่เล่นงานฉัน ฉันอยู่หมู่บ้านต้าเถียนอย่างหวาดระแวง กลัวว่าสักวันจะไปทำให้เธอไม่พอใจอีก”