หลียงเฉิงถามขึ้นว่า “ตระกูลเสิ่นกับตระกูลเถารับกันเป็นญาติแล้วหรือ? เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลินเหย่าเหย่าตอบว่า “เหมือนจะเป็นตอนที่เสิ่นป้านเซี่ยกลับมาครั้งก่อน ได้ยินว่าตอนนั้นเถาเหวินเจี๋ยถูกพิษ แล้วเธอช่วยชีวิตไว้ พอหายดีแล้วพวกเขาก็รับกันเป็นญาติค่ะ”
หลียงเฉิงขมวดคิ้วแน่น ถ้าอย่างนั้นก็เป็นช่วงที่ตระกูลเถาเพิ่งประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับแม่ลูกคู่นั้นพอดีไม่ใช่หรือ
หลินเหย่าเหย่าคอยสังเกตสีหน้าของหลียงเฉิงอย่างละเอียด “พี่หลียง ตอนพี่ถูกลงโทษ ฉันก็บอกแล้วว่าเสิ่นป้านเซี่ยอาจเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่พี่ก็ไม่เชื่อ พอมาคิดตอนนี้ ดูท่าจะเป็นไปได้จริง ๆ ว่าเธอร่วมมือกับตระกูลเถา”
แววตาของหลียงเฉิงหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิด
ตอนนั้นเองที่ผู้บัญชาการเฮ่าเป็นคนสั่งให้จัดการเขาเป็นกรณีตัวอย่าง
ไม่อย่างนั้น ด้วยผู้การหมี่และกรรมาธิการการเมืองสวี่ช่วยเอ่ยปากขอร้อง เขาคงหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษได้อย่างแน่นอน
เมื่อนึกถึงท่าทีของผู้บัญชาการเฮ่าที่มีต่อเสิ่นป้านเซี่ยตอนมอบเหรียญเกียรติยศ หัวใจของหลียงเฉิงก็หนักอึ้งลง
หรือว่าผู้บัญชาการเฮ่ากับเสิ่นป้านเซี่ยรู้จักกันมานานแล้ว เขาถึงถูกลงโทษอย่างหนักเพราะไปล่วงเกินเสิ่นป้านเซี่ย?
หลียงเฉิงนึกย้อนไปถึงภาพผู้บัญชาการเฮ่ามอบเหรียญให้เสิ่นป้านเซี่ยบนเวที ยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง จนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว