เสิ่นป้านเซี่ยยังคงใช้น้ำเสียงเดิม ทว่าสีหน้ากลับเคร่งขรึมขึ้น “เสี่ยวเจี๋ยถูกวางยามานานแล้ว อย่างน้อยก็ประมาณหนึ่งปี ลองคำนวณดูแล้ว น่าจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่ฉันลงชนบท”
ไม่รู้ว่าคนคนนั้นเกรงกลัวเจ้าของร่างเดิมหรือไม่ ถึงได้เลือกลงมือกับเถาเหวินเจี๋ยหลังจากเธอออกจากเขตบ้านพักทหารไปแล้ว
พอได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างนิ่งอึ้ง
แค่รู้ว่ามีคนวางยาเถาเหวินเจี๋ยก็ทำให้พวกเขาตกตะลึงมากพอแล้ว ยิ่งข่าวที่ว่าเขาถูกวางยาพิษเรื้อรังมานานอย่างน้อยหนึ่งปี ก็ราวกับระเบิดลูกใหญ่ที่พลันปะทุขึ้น
ระเบิดจนทุกคนมึนงง สับสนไปหมด
ทั้งพ่อเถา ลูกเถา และลู่อวิ๋นต่างราวกับถูกฟ้าผ่าอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับคืนมา
เถาหมิงฮุยพยายามข่มอารมณ์อย่างยากลำบาก “ถ้าอย่างนั้น ครั้งนี้เสี่ยวเจี๋ยเข้าโรงพยาบาลไม่ใช่เพราะถูกงูกัด แต่เป็นเพราะพิษในร่างกำเริบหรือครับ?”