“พวกคุณพูดอะไรกัน? ที่ว่าเธอหนีงานไปกับปัญญาชนที่มาอยู่ชนบทคนอื่นนี่หมายความว่ายังไงกัน?!”
โจวอวี้เฟินเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย
พอรู้ว่าเสิ่นป้านเซี่ยลูกสาวของเธอหายตัวไปในหมู่บ้านต้าเถียน เธอก็รีบร้อนมาถึงหมู่บ้านต้าเถียนพร้อมกับเสิ่นเจิ้นผู้เป็นสามีทันที
ใครจะคิดว่าพอเพิ่งมาถึงหมู่บ้าน ก็ได้ยินชาวบ้านที่อยู่ริมทางพูดถึงเรื่องของเสิ่นป้านเซี่ยเข้า
พวกเขาพูดกันว่าเสิ่นป้านเซี่ยหนีงาน แล้วตามปัญญาชนที่มาอยู่ชนบทคนหนึ่งในหมู่บ้านไป
เธอจะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?
ถึงลูกสาวของเธอจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ไม่มีทางทำเรื่องหนีตามผู้ชายแบบนี้แน่
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ตอนนี้เธอยังถูกกล่าวหาว่าหนีงานอีก
ในยุคนี้ โดยเฉพาะสำหรับปัญญาชนที่มาอยู่ชนบทแล้ว ข้อกล่าวหานี้ร้ายแรงมาก
สวี่จื้อซานซึ่งได้รับข่าวและมารอต้อนรับสองสามีภรรยาเสิ่นเจิ้น ถลึงตามองชาวบ้านปากมาก ก่อนจะเอ็ดเสียงเบาว่า “พวกคุณพูดจาเหลวไหลอะไรกัน งานน้อยเกินไปหรือไง?”
พวกป้ากับหญิงสาวที่กำลังยืนคุยกันอยู่ริมทางต่างสะดุ้งเพราะโจวอวี้เฟินกับสวี่จื้อซาน แล้วพากันเงียบเสียงลง
สวี่จื้อซานกวาดตามองชาวบ้านรอบ ๆ ที่หันมามองพวกเขา “เอาละ แยกย้ายกันไปได้แล้ว ถ้าฉันได้ยินใครพูดเหลวไหลอีก คอยดูแล้วกันว่าฉันจะจัดการยังไง!”
พอพูดจบ เขาก็หันไปหาเสิ่นเจิ้นกับโจวอวี้เฟิน “ผู้การเสิ่น คุณนายเสิ่น เชิญทางนี้ครับ”