“ผู้การเสิ่น คุณโจว ดื่มน้ำสักหน่อยให้ชุ่มคอก่อนเถอะครับ”
สวี่จื้อซานพาเสิ่นเจิ้นกับโจวอวี้เฟินไปยังสถานที่ทำงานของกองผลิต แล้วรินน้ำให้ทั้งสองคน
แม้จะเรียกว่าสำนักงาน แต่ความจริงก็เป็นเพียงห้องค่อนข้างกว้างห้องหนึ่ง ภายในนำโต๊ะเก่าไม่กี่ตัวมาต่อกันเป็นโต๊ะทำงาน
ตอนนี้ลูกสาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โจวอวี้เฟินร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข จะมีแก่ใจดื่มน้ำได้อย่างไร
“คุณสวี่ ป้านเซี่ยมาตามคำเรียกร้องของประเทศเพื่อมาใช้ชีวิตชนบทที่หมู่บ้านต้าเถียนแท้ ๆ ตอนมาก็ยังดี ๆ อยู่ ทำไมจู่ ๆ ถึงหายตัวไปล่ะคะ?”
หัวคิ้วของเสิ่นเจิ้นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม “คุณสวี่ คุณบอกทางโทรศัพท์ว่าป้านเซี่ยหายตัวไป แต่ทำไมคนในหมู่บ้านถึงบอกว่าเธอหนีตามผู้ชายไปเพื่อหลบเลี่ยงงานล่ะ?”
โจวอวี้เฟินเองก็คิดว่าเรื่องนี้ต้องพูดให้ชัดเจน “คุณสวี่ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?”