พอได้ยินว่าวันนี้ต้องแยกจากเสิ่นป้านเซี่ย ตู้รุ่ยเจ๋อก็ยิ่งอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาทันที
แม้ทั้งสองจะใช้เวลาด้วยกันไม่นาน แต่เสิ่นป้านเซี่ยก็ชอบตู้รุ่ยเจ๋อมาก
“เสี่ยวเจ๋อ ต่อไปถ้ามีโอกาส พี่จะไปหาเธอที่เมืองหลวงแน่นอน”
ตู้รุ่ยเจ๋อเคยบอกเสิ่นป้านเซี่ยว่าบ้านของเขาอยู่ในเมืองหลวง
ตอนนี้เป็นปี 1972 ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ลำบากทั้งนั้น แต่ไม่กี่ปีให้หลังก็ไม่เหมือนกันแล้ว
ตาของเจ้าของร่างเดิมกับลุงก็อยู่ในเมืองหลวง ถึงตอนนั้นนอกจากจะไปหาตู้รุ่ยเจ๋อแล้ว ยังไปเยี่ยมพวกเขาได้ด้วย
ดวงตาของตู้รุ่ยเจ๋อเป็นประกายระยิบระยับ “จริงเหรอครับ? พี่ต้องมาหาผมนะ”
พูดจบ เขายังไม่วางใจ จึงยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับเสิ่นป้านเซี่ย “พี่ครับ เราสัญญากันแล้วนะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นป้านเซี่ยยิ่งลึกซึ้งขึ้น เธอยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวกับเขาเช่นกัน “สัญญาแล้วนะ!”
ตู้จงมองนิ้วก้อยของทั้งคู่ที่เกี่ยวกันอยู่แล้วอดขำไม่ได้
“เอาละ ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์ขนาดนั้นหรอก พวกเราจะกลับหมู่บ้านต้าเถียนพร้อมกับคุณเสิ่น”
“พวกคุณจะกลับหมู่บ้านต้าเถียนกับฉันเหรอ?”