สวี่หงได้ยินคำพูดของโจวอวี้เฟิน ก็ทั้งอิจฉาและรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
ที่อิจฉาก็คือโจวอวี้เฟินมีลูกสาวที่ทั้งกตัญญูและเก่งกาจเช่นนี้ ส่วนที่ทำให้ไม่สบายใจก็คือโจวอวี้เฟินมีลูกสาวที่เก่งกาจและกตัญญูเช่นนี้เหมือนกัน
ที่ทำให้สวี่หงรู้สึกแย่ยิ่งกว่าคือ เดิมทียังพอมีความเป็นไปได้อยู่บ้างที่เสิ่นป้านเซี่ยจะมาเป็นลูกสะใภ้ของเธอ
ใครจะรู้ว่าลูกชายอกตัญญูคนนี้กลับทำลายโอกาสนั้นจนย่อยยับ ไม่เหลือความหวังให้พวกเขาแม้แต่น้อย
สวี่หงอดถลึงตาใส่ถังสื่อหมิงไม่ได้ ในใจพลันเกิดโทสะขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แต่ก็ไม่รู้จะระบายออกกับใคร
ตอนที่ลูกชายอกตัญญูคนนี้ยังอยู่ในท้อง เธอจำได้ว่าเขาว่าง่ายจะตาย ไม่เคยทำให้เธอลำบากเลยสักครั้ง
หลังจากนั้นพอโตขึ้นทีละนิด ก็ไม่เคยทำให้คนเป็นห่วงเท่าไร
แต่หลังจากได้พบหลินเหย่าเหย่า เขาก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
ช่วงหนึ่งสวี่หงถึงกับสงสัยว่าถังสื่อหมิงโดนผีสิงหรือเปล่า สุดท้ายถังเย่าตงต้องช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเธออยู่หลายครั้ง เธอถึงได้เลิกคิดไป
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้กำลังมาเป็นแขกที่ตระกูลเสิ่น เธอคงอยากด่าลูกชายอกตัญญูคนนี้ให้ยับ แถมยังจะเตือนเขาว่าห้ามไปสนิทสนมกับหลินเหย่าเหย่าเกินควร
ต่อให้ลูกสะใภ้ของเธอไม่ใช่เสิ่นป้านเซี่ย ก็ใช่ว่าใครต่อใครจะมาเป็นได้
ถังสื่อหมิงถูกแม่แท้ ๆ ถลึงตาใส่อย่างดุเดือด แต่ก็ยังดื่มชาอย่างไม่ทุกข์ร้อน
ตั้งแต่กลับบ้านคราวนี้ พ่อแม่ก็ดูจะขัดหูขัดตาเขามากขึ้นทุกที เดี๋ยวก็ถลึงตาใส่ เดี๋ยวก็บ่นว่าเขาอยู่สองสามคำ
เขาชินเสียแล้ว
ถังสื่อหมิงจิบชาร้อนอุ่น ๆ พลางรู้สึกหนาวเหน็บในใจ ยิ่งกว่าลมหนาวยามค่ำคืนเสียอีก
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะอยู่บ้านนี้ได้อีกนานแค่ไหน หรือสักวันหนึ่งพวกเขาจะไล่เขาออกจากบ้านกันนะ?
ถังเย่าตงเห็นสวี่หงกำลังจะระเบิดอารมณ์ต่อหน้าคนตระกูลเสิ่น จึงรีบพูดเข้าประเด็น
“ป้านเซี่ย จริง ๆ แล้ววันนี้พวกเรามากันทั้งครอบครัวก็เพื่อขอบคุณที่ช่วยชีวิตเสี่ยวหมิงไว้”