หลินเหยาเหยาเบิกตากว้าง แทบไม่อยากเชื่อว่าโจวอวี้เฟินผู้สูงส่งเหนือผู้คนมาโดยตลอด จะพูดจาโกหกหน้าตาเฉยได้เหมือนกัน
เธอจงใจปิดบังเรื่องที่เสิ่นป้านเซี่ยกลับมาแล้ว ไม่ยอมบอกก็จริง แต่สิ่งที่โจวอวี้เฟินพูดก็ไม่ใช่ความจริงสักหน่อย
เสิ่นป้านเซี่ยถูกลักพาตัวไปอยู่ในรังพ่อค้ามนุษย์อย่างชัดเจน เพียงบังเอิญช่วยเหยื่อเหล่านั้นออกมาได้เท่านั้น
แต่พอไปถึงปากโจวอวี้เฟิน กลับกลายเป็นว่าเสิ่นป้านเซี่ยรู้แผนของซ่งกวนไห่ตั้งแต่แรก จงใจให้ตัวเองถูกลักพาตัวไป ก็เพื่อช่วยทหารกับตำรวจจับพ่อค้ามนุษย์อย่างนั้นหรือ?
พูดเสียเสิ่นป้านเซี่ยราวกับจูกัดเหลียงกลับชาติมาเกิด ช่างยกยอลูกสาวตัวเองได้เก่งจริง ๆ
ถุย ยังจะมาพูดว่าเป็นลูกหลานตระกูลผู้ดีอีก
โม้เก่งขนาดนี้ ไม่กลัวลิ้นพันกันหรือไง
สวี่หงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “ตายจริง ป้านเซี่ยไปทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมไม่พูดไม่จาสักคำ เด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย อันตรายขนาดไหนรู้ไหม”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองไปทางหลินเหยาเหยาอย่างมีนัย
“ป้านเซี่ยใจดีเกินไปแล้ว เพื่อช่วยคนถึงกับกล้าเข้าไปในรังพ่อค้ามนุษย์ ไม่เหมือนบางคนที่ภายนอกดูซื่อ ๆ แต่ที่จริงทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งใจร้าย ลับหลังก็ทำเรื่องทำร้ายคนไว้ไม่ใช่น้อย”