“หัวหน้าหลี่ เราค้นทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว แม้แต่ห้องใต้ดินก็ตรวจดูหมดแล้ว ตอนนี้ยังไม่พบอะไรผิดปกติครับ”
“หัวหน้าหลี่ ทางผมก็ไม่พบอะไรผิดปกติครับ”
“หัวหน้าหลี่ ทางนี้ก็เหมือนกันครับ”
หลี่เซิงฟังรายงานจากลูกน้อง พลางขมวดคิ้วแน่น
หวังลี่กับเจ้าหน้าที่หมู่บ้านคนอื่น ๆ ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอแค่ไม่พบอะไรผิดปกติก็พอ
“หัวหน้าหลี่ แถวนี้ยังมีอีกหลายหมู่บ้าน ตอนนี้เราออกไปตรวจที่อื่นกันเลยไหมครับ”
หลี่เซิงตอบโดยไม่ลังเล “ออกเดินทางเดี๋ยวนี้!”
ถึงจะตรวจหมู่บ้านซั่งเหอไปแล้ว แต่บริเวณนี้ยังมีหมู่บ้านอีกหลายแห่ง
ในเมื่อที่นี่ไม่พบอะไร ก็ต้องรีบค้นหมู่บ้านใกล้เคียงให้ครบทุกแห่ง
ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานเท่าไร ก็ยิ่งหาตัวคนได้ยากขึ้น
ตอนนี้หวังลี่กับคนในหมู่บ้านต่างก็หวังให้เจ้าหน้าที่เหล่านี้รีบไปเสีย พอได้ยินดังนั้นจึงรีบประจบประแจง เดินไปส่งหลี่เซิงกับพวกถึงทางเข้าหมู่บ้าน
ก่อนหน้านี้การตรวจค้นหลายครั้งไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนเดิม
แม้จะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ตั้งแต่เจ้าหน้าที่เหล่านี้มาถึงหมู่บ้าน หวังลี่ก็เริ่มกระวนกระวายใจ
บอกไม่ถูกว่าเป็นเพราะอะไร แค่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่ง
ราวกับหายนะกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า
เมื่อเห็นกับตาว่าหลี่เซิงกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ขึ้นรถจากไป หวังลี่ก็โล่งใจขึ้นมาในที่สุด
ขณะที่เขากำลังจะเดินกลับไปพร้อมกับคนอื่น ๆ จู่ ๆ เอ้อร์จู้จากหมู่บ้านก็พาชายหนุ่มสองสามคนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“หัวหน้าหมู่บ้าน แย่แล้ว แย่แล้ว เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!!”
พอได้ยิน หวังลี่ก็หน้าขรึมลง หัวใจที่เพิ่งผ่อนคลายกลับเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้ง