หวังลี่มองรถหลายคันที่ใกล้จะแล่นมาถึงปากหมู่บ้าน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
พวกเจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง ทำไมถึงมีคนมาอีกแล้ว?
เจ้าหน้าที่ตำรวจพวกนั้นไม่ได้ตรวจค้นเสร็จแล้วกลับไปแล้วหรือ?
หรือว่าจะมีคนมาอีกกลุ่มเพื่อค้นหมู่บ้าน?
พอนึกถึง “สินค้า” ไม่กี่คนที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าหลบอยู่ที่ไหน ทุกคนก็ร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว
ถ้าถูกตรวจพบอะไรเข้าจริง ๆ เรื่องคงบานปลายใหญ่โต
หวังลี่หันไปมองเอ้อร์จู้แล้วสั่งว่า “รีบกลับเข้าไปในหมู่บ้านเดี๋ยวนี้ บอกพวกเขาให้ซ่อน ‘สินค้า’ ให้มิดชิดกว่าเดิม แล้วก็ให้คนไปตามหาอาเฟิงที่หลังเขา บอกให้รีบหาตัว ‘สินค้า’ พวกนั้นให้เจอ แล้วซ่อนให้เรียบร้อย”
เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนนั้นที่พอมาถึงก็เอะอะโวยวายไม่หยุด เขาก็กัดฟันแล้วเสริมว่า “ถ้าเจอคนที่หัวแข็ง ก็หาทางควบคุมตัวไว้ ถ้าจนปัญญาจริง ๆ ก็จัดการเสีย”
ไม่ว่าคนพวกนี้จะมาทำอะไร พวกเขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อน
ทุกคนในที่นั้นรู้ว่า “จัดการ” ในคำพูดของหวังลี่หมายถึงอะไร แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
ปกติแล้ว “สินค้า” ที่ถูกส่งมายังหมู่บ้านล้วนเป็นทรัพย์สินของหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเก็บไว้ใช้เองหรือขายออกไปก็ทำเงินได้ก้อนโต
หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ พวกเขาก็ไม่อยากใช้วิธีนี้
เอ้อร์จู้รู้ดีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน “ผมทราบแล้วครับ หัวหน้ากองพล”
พูดจบ เขาก็รีบวิ่งกลับไปทางหมู่บ้านด้วยความเร็วที่สุด