หลังอ่านหนังสือพิมพ์ หลียงเฉิงก็มีเรื่องให้คิดหนักจนนอนไม่หลับทั้งคืน
กระทั่งใกล้รุ่ง เขาถึงได้งีบหลับไปบนเตียงครู่หนึ่ง
พอตื่นเช้า หลียงเฉิงก็ไปซื้ออาหารเช้าที่โรงอาหารมารองท้องสองสามคำ ก่อนจะเตรียมตัวไปฝึก
แม้ปากจะไม่พูด แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองรับมือเสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
ถึงเสิ่นป้านเซี่ยจะเรียนมวยกับคุณตาตั้งแต่เด็ก แต่ถึงอย่างไรก็เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง
ต่อให้เรียนมาสักสองสามกระบวนท่า ก็คงเป็นแค่วิชามวยฉาบฉวยเอาไว้ขู่คนเท่านั้น
เขาผ่านการฝึกอย่างมืออาชีพในกองทัพมาแล้ว จะสู้เด็กสาวคนหนึ่งไม่ได้ได้ยังไง
หลียงเฉิงนึกถึงเหตุการณ์ที่ประลองกับเสิ่นป้านเซี่ยในหมู่บ้านต้าเถียน สีหน้าก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
ตอนนั้นเรียกว่าประลองไม่ได้ด้วยซ้ำ เป็นเขาฝ่ายเดียวที่ถูกเสิ่นป้านเซี่ยซ้อม
ถ้าไม่มีคนมาห้ามไว้ หลียงเฉิงคงสงสัยว่าเสิ่นป้านเซี่ยตั้งใจจะตีเขาให้ตาย
เขาไม่เข้าใจว่าเสิ่นป้านเซี่ยมีแรงมากขนาดนั้นได้ยังไง ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมพอเผชิญหน้ากับเธอแล้วตัวเองถึงได้หมดทางสู้
ถ้าเรื่องนี้มีแค่เขากับคนในหมู่บ้านต้าเถียนที่รู้ก็คงไม่เป็นไร แต่นี่กลับลือกันไปทั่ว
นับตั้งแต่กองทัพจัดประชุมลงโทษ ทุกคนก็รู้กันหมดว่าหลียงเฉิงเป็นฝ่ายแพ้ให้เสิ่นป้านเซี่ย แถมยังถูกซ้อมจนเข้าโรงพยาบาล
คนบางคนที่ปกติไม่ถูกกับหลียงเฉิงก็จงใจมาพูดเหน็บแนมเขาถึงตรงหน้า บอกว่าไม่เพียงอาศัยสถานะทหารรังแกปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทมาเท่านั้น แต่ยังสู้เธอไม่ได้อีกด้วย