อีกด้านหนึ่ง เหล่าทหารกำลังเดินไปทางหอพัก พลางพูดคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้
“มิน่าล่ะ คราวนี้ผู้บัญชาการเฮ่าถึงต้องขึ้นไปกล่าวบนเวทีที่ตกแต่งเสียหรูหรา ฉันยังนึกอยู่ว่าทำไมคำกล่าวปิดท้ายปีนี้ถึงยิ่งใหญ่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ที่แท้ก็เพื่อมอบเหรียญเกียรติยศนี่เอง”
“นึกว่าคืนนี้มีแค่การแสดงเสียอีก ไม่คิดว่าจะมีพิธีมอบเหรียญด้วย”
“ใช่ รู้สึกว่าช่วงหลังเหมือนจัดงานยกย่องส่วนตัวให้เสิ่นป้านเซี่ยเลย”
“ก่อนหน้านี้ได้ยินชื่อเสิ่นป้านเซี่ยอยู่ตลอด วันนี้ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริง ไม่คิดเลยว่าเธอจะยังสาวขนาดนี้”
ทหารหน้ากลมคนหนึ่งทอดถอนใจ “ใช่ วันนี้ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริง หน้าตาสวยกว่ารูปอีก เหมือนนางฟ้าเลย”
คนข้าง ๆ มองเขา “เกิดอะไรขึ้น นายมีรูปเธอได้ยังไง?”
ทหารหน้ากลมทำหน้าเอือมระอา “คิดไปถึงไหนกัน? เธอได้ลงหนังสือพิมพ์ประจำมณฑลต่างหาก ในข่าวก็มีรูปด้วย ฉันเห็นหน้าตาเธอจากหนังสือพิมพ์นี่แหละ”
คนอื่น ๆ ที่เคยอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นต่างก็พากันพูดเสริมขึ้นมา
“ฉันก็อ่านฉบับนั้นเหมือนกัน เขารายงานเรื่องความดีที่เสิ่นป้านเซี่ยทำในหมู่บ้านหลังจากไปอยู่ชนบท เธอมีฝีมือทางการแพทย์ยอดเยี่ยม แถมยังกล้าหาญช่วยชีวิตคนไว้ตั้งมากมาย ในข่าวบอกว่าเสิ่นป้านเซี่ยได้รับเลือกเป็นปัญญาชนต้นแบบ ทั้งยังเป็นวีรสตรีที่คู่ควรอย่างแท้จริง และเรียกร้องให้ปัญญาชนทุกคนเอาอย่างเธอ”
“ไม่ใช่แค่เรื่องน่าซาบซึ้งที่เสิ่นป้านเซี่ยทำในหมู่บ้านเท่านั้น แม้แต่เรื่องที่เธอช่วยกองทัพกับตำรวจรวบหมู่บ้านพ่อค้ามนุษย์ได้หมดทั้งแก๊งก็ลงข่าวด้วย นักข่าวเขียนได้ดีจริง ๆ อ่านแล้วเลือดลมพลุ่งพล่านเลย”