เสิ่นป้านเซี่ยยังไม่มีแผนจะไปทำงานที่โรงพยาบาลเขตทหารในเร็ว ๆ นี้ บริเวณหลังหมู่บ้านต้าเถียนมีสมุนไพรล้ำค่าที่นำมาใช้ปรุงยาได้อยู่ไม่น้อย
เธอยังไม่มีโอกาสศึกษาพวกมันอย่างละเอียดเลย
อย่างไรเสีย ในระยะสั้นเสิ่นป้านเซี่ยก็ยังไม่มีแผนจะออกจากหมู่บ้านต้าเถียน
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่เธอก็ยังไม่ได้ปฏิเสธไปเสียทีเดียว
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ ผู้อำนวยการเฮ่อ”
หากปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้อำนวยการคงโน้มน้าวต่อไม่หยุด สู้ตอบรับตามน้ำไปก่อนดีกว่า
“สหายเสิ่น ไม่ต้องเรียกผมว่าผู้อำนวยการเฮ่อแล้ว ฟังดูห่างเหินกันเกินไป พ่อแม่ของคุณกับผมรู้จักกันมาหลายปีแล้วนะ”
เห็นในที่สุดเสิ่นป้านเซี่ยก็ยอมอ่อนข้อ เฮ่อซวี่จึงรีบฉวยโอกาสกระชับความสัมพันธ์ของทั้งคู่
เสิ่นป้านเซี่ยเป็นบุคลากรที่หาได้ยาก ต่อไปโรงพยาบาลอื่นต้องมาแย่งตัวเธอแน่