ตู้จงเหลือบมองผู้ใต้บังคับบัญชา “เริ่มได้”
“รับทราบ ผู้บังคับกองร้อย!”
คนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้าน ส่วนอีกกลุ่มเดินเข้าไปหาชาวบ้าน ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งตรงไปยังศีรษะของหวังลี่และคนอื่น ๆ
“ทุกคนหมอบลง เอามือประสานไว้บนศีรษะ!”
หวังลี่กับชาวบ้านพากันตกตะลึง นี่มันอะไรกัน?
หลี่เซิงเองก็ชะงักอยู่กับที่ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ไม่ชอบมาพากลอย่างยิ่ง
ทำไมผู้บังคับกองร้อยตู้ถึงดูมั่นใจนักว่าคนที่ตามหาอยู่ที่นี่?
แล้วทำไมพวกเขาถึงปฏิบัติต่อชาวบ้านราวกับเป็นนักโทษ?
หลี่เซิงพยายามนึกทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอย่างเต็มที่ หรือจะมีรายละเอียดอะไรที่เขามองข้ามไป?
ชาวบ้านหมู่บ้านซั่งเหอส่วนใหญ่เก่งแต่กับคนในบ้าน ปกติเวลาทุบตีภรรยา แต่ละคนลงมือหนักกันทั้งนั้น
แต่พอเจอทหารถือปืนเหล่านี้ กลับไม่กล้าปริปากสักคำ
ทหารแต่ละคนดูดุดันน่าเกรงขาม ชวนให้หวาดกลัวจริง ๆ
ยังไม่ทันที่ทหารคนนั้นจะสั่งซ้ำ หวังลี่กับชาวบ้านก็รีบหมอบลงอย่างว่าง่าย กลัวว่าชักช้าจะโดนยิงเข้าให้
เสิ่นป้านเซี่ยซึ่งซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมองความเปลี่ยนแปลงบนแผนที่ แล้วพูดกับตู้รุ่ยเจ๋ออย่างตื่นเต้นว่า “เสี่ยวเจ๋อ มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว!”
ก่อนหน้านี้บนแผนที่แสดงให้เห็นว่ามีคนเข้ามาในหมู่บ้าน จากนั้นคนในหมู่บ้านก็รวมตัวกันขึ้นอย่างกะทันหัน
เสิ่นป้านเซี่ยนึกขึ้นมาได้ทันทีว่ามีคนมาค้นหมู่บ้านอีกแล้ว
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงมีคนกลุ่มที่สองปรากฏตัวขึ้น แต่เสิ่นป้านเซี่ยรู้ว่าพวกเขาต้องเป็นคนที่มาช่วยแน่นอน