หลินเหย่าเหย่ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ความเจ็บที่ส่งมาจากมือเตือนให้เธอรักษาความสงบเอาไว้ เธอจึงพอจะกดอารมณ์อันยุ่งเหยิงในใจลงได้
เธอปรับอารมณ์ให้เข้าที่ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “พวกคุณ...”
จู่ ๆ กระจกบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เสียงของหลินเหย่าเหย่าขาดห้วงไป ก่อนจะกรีดร้องออกมา
“อ๊า!!!”
ผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดที่หน้าบวมเขียวช้ำอยู่ในกระจกนั่นเป็นเธอจริง ๆ เหรอ?!
เมื่อกี้เธอใช้ใบหน้าแบบนี้พูดเรื่องพวกนั้นต่อหน้าผู้บังคับกองร้อยตู้จริง ๆ เหรอ?!
แล้วคนพวกนี้ล่ะ พวกเขามองเธอเป็นตัวตลกกันหมดเลยหรือไง?!
เสิ่นป้านเซี่ย ต้องเป็นเสิ่นป้านเซี่ยแน่ ๆ!!
เสิ่นป้านเซี่ยจงใจลงมือทำร้ายคนต่อหน้าทุกคน ก็เพื่อทำให้เธอเสียโฉม ให้ทุกคนหัวเราะเยาะเธอ!!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า หลินเหย่าเหย่ารู้สึกเหมือนได้ยินใครบางคนหัวเราะเยาะเธอ
เส้นที่เรียกว่า “เหตุผล” ในหัวของเธอขาดผึงลงในวินาทีนั้น
“อ๊า!!!!”
หลินเหย่าเหย่ากรีดร้องพลางยกมือปิดหน้า แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เธอไม่สนอะไรอีกแล้ว ในหัวมีเพียงความคิดเดียว คือหนีออกจากสถานที่ที่ทำให้เธออับอายขายหน้าจนหมดสิ้นแห่งนี้
เจิงหยวนหลินขยี้หู：“ตกใจหมดเลย จู่ ๆ ก็ร้องเสียงดัง หน้าหนาเสียขนาดนั้น ฉันนึกว่าจะรับมือเก่งซะอีก”
เห็นทีเขาไม่ควรเข้าใกล้ตัวก่อเรื่องอย่างหลินเหย่าเหย่ามากเกินไป เสียงแหลมบาดหูจนทำเอาหูเขาเจ็บไปหมด