หลินเหย่าเหย่าวิ่งไปถึงปากหมู่บ้าน รถเทียมวัวของลุงเหอออกไปแล้ว
เธอกระทืบเท้าด้วยความโมโห รู้อย่างนี้เมื่อครู่คงไม่ไปเถียงกับพวกหญิงชาวบ้านพวกนั้นหรอก
ไม่เพียงต้องกล้ำกลืนความขุ่นเคืองไว้เต็มอก ยังเสียเวลาไปอีก
ยิ่งคิดหลินเหย่าเหย่าก็ยิ่งโมโห เธอเตะก้อนหินเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างเท้าจนกระเด็นออกไปอย่างแรง
ชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลเกือบถูกก้อนหินเตะกระเด็นใส่ จึงอดด่าออกมาไม่ได้
“เตะไปทางไหนของเธอ ไม่ดูตาม้าตาเรือบ้างหรือไง?!”
เดิมทีหลินเหย่าเหย่าตั้งใจจะด่าเขาสักสองสามคำ แต่พอเห็นว่าผู้ชายคนนั้นร่างใหญ่กำยำ เธอก็ได้แต่ข่มใจเอาไว้
เธอถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างเคืองแค้น ก่อนวิ่งไปทางเรือนปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบท
ตั้งแต่เสิ่นป้านเซี่ยกลับมา ก็ไม่มีเรื่องไหนราบรื่นสักเรื่อง
เธอเกลียดเสิ่นป้านเซี่ยเข้าไส้
คนที่ควรถูกฟ้าผ่าตายก็คือเสิ่นป้านเซี่ยชัด ๆ แล้วทำไมสุดท้ายคนที่ต้องซวยกลับเป็นเธอ?
หลินเหย่าเหยาสาปแช่งเสิ่นป้านเซี่ยอยู่ในใจไปตลอดทาง ก่อนกลับถึงห้องของตัวเอง