สวี่จื้อซานเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ คิดจะบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
หลินเหย่าเหย่าเองก็รู้สึกหวาดกลัว กำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อออกไปจากที่นี่
ในจังหวะนั้นเอง สายฟ้าขนาดใหญ่สิบกว่าลำต้นก็ฟาดลงมาพร้อมเสียงคำราม พุ่งตรงมายังทิศทางที่พวกเขาอยู่
ท้องฟ้าทั้งผืนดูราวกับถูกฉีกออกจากกัน
“เร็วเข้า รีบแยกย้ายกันไป!”
“ทุกคน รีบหนีเร็ว!”
“รีบหาที่หลบเร็ว!”
เสิ่นป้านเซี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้ว่าสายฟ้านี้ถูกเรียกมาด้วยสกิลปากอัปมงคลของเธอ
เป้าหมายคือหลินเหย่าเหย่า
หลินเหย่าเหย่าออกวิ่งสุดชีวิต แต่สายฟ้าหลายสายที่มีขนาดเท่านิ้วมือกลับฟาดตรงเข้าหาเธอ
ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวของทุกคน หลินเหย่าเหย่าก็หมดสติไป
ทันทีที่เธอล้มลง ท้องฟ้าก็กลับมาสงบอีกครั้ง