เสิ่นป้านเซี่ยมองหลินเหย่าเหย่าที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ดวงตาปิดสนิท
ดูท่าว่า “พูดเรื่องดีไม่เป็นจริง พูดเรื่องร้ายกลับเป็นจริง” ของเธอจะมีอานุภาพร้ายกาจกว่าอยู่หน่อย
แต่ดูแล้วรัศมีนางเอกของหลินเหย่าเหย่าก็แข็งแกร่งไม่น้อย
สายฟ้าเมื่อครู่ฟาดลงมาที่เธอตรง ๆ เส้นหนาเสียขนาดนั้น แต่กลับไม่ทำให้เธอไหม้เกรียม
โจวอวี้เฟินกุมมือเสิ่นป้านเซี่ยแน่น น้ำเสียงยังสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่นที่หลงเหลืออยู่ “ป้านเซี่ย ลูกไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
เมื่อก่อนเธอไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางเทวดาอะไรทำนองนั้นเลย แต่เมื่อครู่จู่ ๆ เธอกลับรู้สึกว่าสายฟ้าผ่าลงมาเพราะหลินเหย่าเหย่าโดยเฉพาะ
หลินเหย่าเหย่าสาบานแช่งไว้ จึงถูกคำสาบานย้อนสนอง
พอนึกถึงว่าหลินเหย่าเหยาคอยสาปแช่งเสิ่นป้านเซี่ยลับหลังมาตลอด แถมยังยุยงคนรอบตัวให้เล่นงานเสิ่นป้านเซี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า โจวอวี้เฟินก็แทบอยากฉีกหล่อนเป็นชิ้น ๆ