เอ้อร์โกวจื่อชะงักค้างอยู่กับที่ ความแสบปวดร้อนบนใบหน้าทำเอาเขาหน้าชา กระทั่งยกมือขึ้นกุมแก้มก็ยังไม่ทัน
เขามองเสิ่นป้านเซี่ยอย่างไม่อยากเชื่อ «แกกล้าตบฉัน!»
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบโต้ เสิ่นป้านเซี่ยก็เตะเข้าใส่เต็มแรง เอ้อร์โกวจื่อเจ็บจนทรุดลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ
เสิ่นป้านเซี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย «หัดพูดจาให้มันสะอาดหน่อย»
ป้าหวู่ มารดาผู้ให้กำเนิดซ่งกวนไห่ แค่นหัวเราะ «โดนขายไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่รู้โดนเล่นมาไม่รู้กี่รอบ ยังจะทำเป็นสูงส่งให้ใครดูอีก...»
เพียะ ๆ ๆ!!!
ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นป้านเซี่ยก็เงื้อมือตบหน้าเธออีกครั้ง
ใบหน้าของป้าหวู่บวมขึ้นมาทันที «นังสารเลว...»
เธอยังคิดจะด่าต่อ แต่เสิ่นป้านเซี่ยคว้าผมแล้วลากเธอมุ่งไปข้างหน้า
ป้าหวู่เริ่มกลัว พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่เสิ่นป้านเซี่ยมีแรงมหาศาลจนเธอสะบัดไม่หลุด
ชาวบ้านเพิ่งเคยเห็นเสิ่นป้านเซี่ยดุดันขนาดนี้เป็นครั้งแรก ชั่วขณะนั้นจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
กลัวว่าจะโดนลูกหลงแล้วถูกเสิ่นป้านเซี่ยซ้อมเอา
พวกที่เมื่อครู่พูดจาหยาบคายใส่เธอตามเอ้อร์โกวจื่อไปก็ยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ
เมื่อครู่เอ้อร์โกวจื่อยังคิดจะลงมือกับเสิ่นป้านเซี่ยอยู่เลย ตอนนี้กลับกลัวจนไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง
เสิ่นป้านเซี่ยบ้าไปแล้วหรือไง?!