「ปั้นเซี่ย เธอไม่อยากรู้หรือว่าตอนนี้หลินเหย่าเหย่าเป็นยังไงบ้าง？」
เจิงหยวนหลินมองเสิ่นป้านเซี่ยที่กำลังทำแผลให้ตนเอง แล้วอดถามขึ้นมาไม่ได้
เสิ่นป้านเซี่ยกำลังทายาลงบนแผล ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง「อาจจะแสบหน่อยนะ อดทนไว้」
สิ้นเสียง เจิงหยวนหลินก็เจ็บจนเบ้หน้า
ลู่หนิงอานขมวดคิ้วเล็กน้อย「นายอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้หรือไง？」
วันนี้ตอนทำงาน เจิงหยวนหลินได้รับบาดเจ็บที่มือ แผลลึกจนดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
เขาไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ บอกว่ากลับไปทายาก็พอแล้ว แต่ลู่หนิงอานยืนกรานพาเขามาที่ห้องอนามัย ให้เสิ่นป้านเซี่ยช่วยทำแผล
เสิ่นป้านเซี่ยทายาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนพันแผลให้เรียบร้อย
「เรียบร้อยแล้ว สองวันนี้อย่าให้แขนโดนน้ำ ถ้าโดนน้ำเมื่อไหร่ ให้รีบมาหาฉันเปลี่ยนยา ไม่อย่างนั้นแผลอาจอักเสบได้」