ถังสื่อหมิงโทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือจากสวี่หง แต่กลับถูกด่ากราดเสียยกใหญ่
เขาไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ที่โทรเข้าไปยังเขตบ้านพักทหารกลับสร้างปัญหาให้หลินเหย่าเหย่าเสียเอง ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดจะโทรหาเสิ่นเจิ้นอีกครั้ง
อย่างไรเสีย ในเวลานี้นอกจากถังเย่าตงแล้ว คนที่มีความสามารถและเต็มใจช่วยหลินเหย่าเหย่าก็คงมีเพียงเสิ่นเจิ้น
แต่โทรศัพท์สายนี้จะโทรไปที่ตระกูลเสิ่นไม่ได้ หากโจวอวี้เฟินรู้เข้า ไม่แน่ว่าอาจกลับกลายเป็นผลเสีย
เขาทำได้เพียงโทรเข้าไปในกองทัพ แล้วตามหาเสิ่นเจิ้นโดยตรง
ถังสื่อหมิงคิดรอบคอบทุกอย่างแล้ว เพียงแต่ไม่คาดว่าถังเย่าตงจะเดาความคิดของเขาออก และสกัดโทรศัพท์สายนั้นไว้ได้
เมื่อได้ยินสหายที่ปลายสายบอกว่าเสิ่นเจิ้นออกไปปฏิบัติภารกิจ ไม่ได้อยู่ในค่ายทหาร ถังสื่อหมิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากกลับไปคิดหาทางต่อ
สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เวลานี้เสิ่นเจิ้นซึ่งกำลัง “ออกไปปฏิบัติภารกิจ” อยู่ กำลังมองถังเย่าตงที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“เหยาเหยาถูกตำรวจพาตัวไปแล้วหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
ถังเย่าตงจิบชาอย่างไม่รีบร้อน “จะเป็นเพราะอะไรได้อีก? ตำรวจมีหลักฐานถึงได้ไปถึงบ้าน ถ้าหลินเหย่าเหย่าไม่ได้ไปทำเรื่องชั่วร้ายผิดกฎหมายอีก จะถูกจับไปได้ยังไง?”
เสิ่นเจิ้นขมวดคิ้ว “พูดดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?”
ถังเย่าตงวางถ้วยลง “สองวันนี้คุณโทรหาปั้นเซี่ยบ้างหรือเปล่า?”
เสิ่นเจิ้นชะงักเล็กน้อย “ไม่”