กู้หมิงกังวลว่าหากพัวพันกับเสิ่นป้านเซี่ยและคนอื่น ๆ มากเกินไปต่อหน้าผู้คน จะส่งผลเสียต่อพวกเขา ตอนจากไปจึงจงใจเว้นระยะห่าง พอเดินไปถึงบริเวณที่ไม่ค่อยมีคนแล้ว เขาถึงตามเสิ่นป้านเซี่ยทั้งสามคนทัน
“คุณหมอเสิ่น ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราสองพ่อลูกไว้อีกครั้ง แล้วก็ขอบคุณสหายทั้งสองด้วย ถ้าไม่ได้พวกคุณ เสี่ยวอี้คงไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง”
ตอนนั้นเขี้ยวของหมูป่าพุ่งตรงใส่ดวงตาของกู้จื่ออี้ หากเสิ่นป้านเซี่ยทั้งสามคนไม่เข้าช่วยได้ทันท่วงที ดวงตาของเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว
กู้จื่ออี้กล่าวขอบคุณอย่างจริงจังเช่นกัน “คุณหมอเสิ่น สหายทั้งสอง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ครับ”
ลู่หนิงอานยิ้มกล่าว “สหายกู้ทั้งสอง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ”
เจิงหยวนหลินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “พวกเราก็เป็นคนหมู่บ้านต้าเถียนเหมือนกัน เจออันตรายก็ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว”
เสิ่นป้านเซี่ยสังเกตสีหน้าของกู้หมิง มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ
“ดูท่าสหายกู้จะจำคำที่ฉันเคยพูดไว้ได้จริง ๆ นะคะ”
กู้จื่ออี้รีบยิ้มตอบก่อนที่พ่อจะทันได้พูด “คุณหมอเสิ่น ตั้งแต่ได้ฟังคำพูดของคุณ พวกเราก็ระวังตัวมาตลอดครับ ปกติก็ควรพักผ่อนก็พัก อารมณ์ก็พยายามรักษาให้คงที่”