“ฉันมาหลังเขาบ่อย ไม่มีอันตรายอะไรหรอก พวกคุณไม่ต้องคอยมาด้วยก็ได้ กว่าจะได้หยุดพักทั้งที กลับไปพักผ่อนกันเถอะ”
เสิ่นป้านเซี่ยมองเจิงหยวนหลินกับลู่หนิงอานที่เดินตามหลังเธอต้อย ๆ ราวกับลูกไก่ตามแม่ ก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง
วันนี้เธอมาหลังเขาเหมือนทุกวัน แต่เจิงหยวนหลินกับลู่หนิงอานกลับยืนกรานจะตามมาด้วย อ้างว่าเป็นห่วงหากเธอขึ้นเขาคนเดียวแล้วจะเกิดอันตราย
เจิงหยวนหลินทำสีหน้าไม่เห็นด้วย “ป้านเซี่ย ฉันรู้ว่าเธอเก่งมาก คนเดียวก็จัดการผู้ชายร่างกำยำสิบคนได้ แต่หลังเขานี่ไม่เหมือนที่อื่น คนแก่ในหมู่บ้านบอกว่าบริเวณป่าลึกอันตรายมาก มีสัตว์ป่าออกมาเพ่นพ่านอยู่บ่อย ๆ ถ้าเกิดเจออันตรายขึ้นมาจริง ๆ จะได้ช่วยเหลือกันได้”
เขารู้ตัวดีว่าต่อให้มีตัวเองสิบคนก็ยังสู้เสิ่นป้านเซี่ยไม่ได้
แต่มีคนเพิ่มมาอีกคน อย่างน้อยก็ช่วยกันดูแลได้
คล้ายกลัวว่าเสิ่นป้านเซี่ยจะปฏิเสธ เจิงหยวนหลินจึงรีบยิ้มประจบแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องห่วง ถ้าเจออันตรายเข้าจริง ๆ ฉันไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาเธอแน่นอน ฉันวิ่งเร็ว จะรีบลงไปข้างล่างเขาไปตามคนมาช่วยได้”
ลู่หนิงอานยิ้มพลางพูดจากด้านข้าง “ป้านเซี่ย จริง ๆ แล้วพวกเราขึ้นเขามาไม่ได้แค่มาเป็นเพื่อนเธอหรอก ได้ยินหลี่อ้ายกั๋วเล่าว่าคราวก่อนพวกเขาเจอไก่ป่าบนเขา แค่ปล่อยให้มันหนีไป พวกเราเลยคิดว่าจะขึ้นมาลองเสี่ยงโชคดู บางทีอาจจะเจอก็ได้”