เฉินเยี่ยนยกมุมปากขึ้น น้ำเสียงเจือแววประชดประชันเหน็บแนม “แหม พวกเธอนี่อารมณ์ร้อนกันจริง ๆ แค่พูดความจริงก็ไม่ได้แล้วหรือ”
“คงไม่ใช่อารมณ์ร้อนหรอก ฉันว่าพวกเขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีมากกว่า”
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
“พวกเธอว่า ปัญญาชนหลินกับปัญญาชนถังจะผูกใจเจ็บพวกเราด้วยไหม”
“คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง พวกเราก็ไม่ได้ไปล่วงเกินพวกเขาสักหน่อย”
“คนจิตใจดำมืดแบบนั้น เรื่องที่ว่าเราเคยล่วงเกินหรือไม่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก แค่ผลประโยชน์ขัดกัน พวกเขาก็อาจคิดร้ายได้แล้ว”
“น่ากลัวเกินไปแล้ว แบบนี้พวกเราควรทำอะไรป้องกันไว้หน่อยไหม”
“อย่าพูดเหลวไหลเลย ทุกคนต่างก็มาเป็นสหายร่วมชนบทเหมือนกัน ควรสามัคคีและช่วยเหลือกัน ถ้าชาวบ้านได้ยินคำพูดพวกนี้ พวกเขาจะมองพวกเรายังไง”
ขณะที่ทุกคนกำลังจะเริ่มรุมตำหนิหลินเหย่าเหย่ากับถังสื่อหมิงรอบใหม่ หลี่อ้ายกั๋วก็ไอกระแอมเบา ๆ