เมื่อเห็นว่าคนเหล่านี้เริ่มหารือกันว่าจะไล่เธอออกไปอย่างไรแล้ว หลินเหยาเหยาก็กัดฟัน ก่อนจะโค้งคำนับให้สู่เหยา
“สหายคนนี้ ฉันขอโทษค่ะ ตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจผลักคุณ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอโทษคุณอยู่ดี หวังว่าคุณจะยกโทษให้ฉันนะคะ”
ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร เธอก็ต้องแสดงท่าทีให้ดูจริงใจต่อหน้าทุกคน
ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยไม่ยอมรามือของเสิ่นป้านเซี่ย ประกอบกับท่าทีของพวกปากมากที่กลัวโลกจะไม่วุ่นวายแล้วล่ะก็ เรื่องนี้อาจลุกลามไปถึงหูผู้บังคับบัญชาจริง ๆ
ถึงตอนนั้น เรื่องนี้คงจบไม่สวยแน่
เดิมทีหลินเหยาเหยาตั้งใจแค่เอ่ยขอโทษส่ง ๆ ด้วยวาจาให้เรื่องผ่านไปก็พอ
แต่ตอนนี้เธอถูกบีบให้ต้องทำอะไรสักอย่าง จึงทำได้เพียงขอโทษอย่างเป็นทางการขึ้น อย่างน้อยก็ต้องทำให้คนเหล่านี้หาข้อตำหนิไม่ได้
ยังดีที่นักวิจัยคนนี้ดูเป็นคนขี้เกรงใจ เธอก็โค้งคำนับขอโทษอย่างจริงใจขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายคงไม่ยังตามเอาเรื่องไม่เลิกหรอกกระมัง
ขอเพียงได้รับการให้อภัยจากผู้ที่เกี่ยวข้อง เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไปแล้ว
ถึงตอนนั้น ต่อให้มีคนไปร้องเรียนกับผู้บังคับบัญชาจริง ๆ หลินเหยาเหยาก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผลอยู่บ้าง