เฮ่อซวี่เอ่ยชมจากใจจริงว่า “สหายเสิ่นยังอายุน้อย แต่กลับมีฝีมือการแพทย์ล้ำเลิศจนน่าทึ่ง ต่อให้ตอนนั้นผมอยู่ในเหตุการณ์ ก็ยังจัดการได้ไม่ดีเท่าเธอ”
มุมปากของโจวอวี้เฟินยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ปากกลับยังคงถ่อมตัว
“ผู้อำนวยการ อย่าชมเธอเลยค่ะ ยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องเรียนรู้”
เฮ่อซวี่กล่าวอย่างไม่เห็นด้วยว่า “หัวหน้าโจว เด็กคนนี้มีความสามารถจริง ชมก็ควรชม ผมรู้ว่าคุณอาจตั้งมาตรฐานไว้สูง แต่การสนับสนุนและให้กำลังใจเด็กบ้างตามความเหมาะสมก็จำเป็นมากเหมือนกัน”
พูดจบเขาก็หัวเราะ “ผมว่า สหายเสิ่นนี่เก่งกว่าครูเสียอีก คุณควรดีใจสิ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวอวี้เฟินลึกซึ้งขึ้น “เด็กคนนี้มีพรสวรรค์อยู่บ้างจริง ๆ เก่งกว่าฉันเสียอีก”
เสิ่นป้านเซี่ยไม่รู้เรื่องบทสนทนาของทั้งคู่ ตอนนี้เธอกับลู่อวิ๋นกำลังดูแลเถาเหวินเจี๋ยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้