แววตาของลู่อวิ๋นเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ป้านเซี่ย ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ป้าอวิ๋นจะพาเสี่ยวเจี๋ยไปโรงพยาบาลก่อน แล้วค่อยแวะมาขอบคุณถึงบ้านอีกที”
“พูดแบบนี้ทำไม ตอนนี้รีบพาเด็กไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”
โจวอวี้เฟินก้าวเข้าไปช่วยประคองเด็กชายหน้าซีดให้ลุกขึ้นพร้อมกับลู่อวิ๋น
เด็กชายจ้องเสิ่นป้านเซี่ยเขม็ง “พี่ป้านเซี่ย”
เสิ่นป้านเซี่ยพูดเสียงอ่อนลง “เสี่ยวเจี๋ย ไม่ต้องกลัวนะ พี่ป้านเซี่ยจะไปโรงพยาบาลกับเธอด้วย”
เธอรีบค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมในหัว เด็กชายคนนี้ชื่อเถาเหวินเจี๋ย เป็นลูกชายของเถาหมิงฮุย ลูกชายคนโตของตระกูลเถา
ฤดูหนาวปีหนึ่ง เถาเหวินเจี๋ยมีไข้สูง แต่ไม่ได้ถูกส่งไปหาหมอทันท่วงที จึงทำให้สมองได้รับความเสียหาย
นับแต่นั้นมา สติปัญญาของเขาก็หยุดอยู่ที่วัยสามขวบ
ลู่อี๋ แม่ของเถาเหวินเจี๋ย เป็นเพื่อนสนิทกับโจวอวี้เฟิน ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็รักเถาเหวินเจี๋ยเหมือนน้องชาย