หลังรับประทานอาหารเสร็จ เถาหวายหย่วนหันไปมองเสิ่นป้านเซี่ย “ป้านเซี่ย เดี๋ยวเธอจะไปดูการแสดงของคณะศิลปวัฒนธรรมใช่ไหม?”
เสิ่นป้านเซี่ยยังไม่ทันตอบ เถาเหวินเจี๋ยก็รีบพูดขึ้นก่อน “แน่นอนครับ พี่สาวรับปากแล้วว่าจะไปดูการแสดงกับผม พวกเราจะได้นั่งด้วยกันด้วย”
เถาหวายหย่วนมองหลานชายตัวน้อยที่มีสีหน้าจริงจัง ก่อนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ งั้นพวกเธอนั่งด้วยกันนะ จัดที่นั่งไว้แล้ว เดี๋ยวอาเล็กให้คนพาไป”
เถาเหวินเจี๋ยไม่ได้คิดอะไรมาก “อาเล็กจัดที่นั่งตรงไหนให้พวกเราครับ อยู่ข้างหน้าหรือข้างหลัง?”
เถาหวายหย่วนยิ้ม “แน่นอนว่าข้างหน้า พวกเธอนั่งแถวแรกเลย”
คุณปู่เถาหันไปมองเถาหวายหย่วน “ไหวหย่วน ทำไมถึงจัดให้ป้านเซี่ยกับเสี่ยวเจี๋ยนั่งแถวแรก?”
ปกติที่นั่งแถวแรกมักจัดไว้ให้พวกผู้นำ เถาหวายหย่วนไม่มีทางจัดให้เสิ่นป้านเซี่ยกับเถาเหวินเจี๋ยนั่งตรงนั้นโดยไม่มีเหตุผล
แม้แต่เสิ่นเจิ้นยังรู้สึกประหลาดใจ ในงานแบบนี้ ที่นั่งของเขายังต้องอยู่แถวหลัง
ที่นั่งทั้งหมดจัดตามระดับตำแหน่ง โดยปกติคนเดียวที่นั่งข้างเขาได้คือโจวอวี้เฟินซึ่งเป็นภรรยา
ถึงเสิ่นป้านเซี่ยจะเป็นลูกสาวของเขา ก็ยังนั่งอยู่แถวเดียวกับเขาไม่ได้
แต่เถาหวายหย่วนกลับจัดให้เสิ่นป้านเซี่ยกับเถาเหวินเจี๋ยนั่งแถวแรกได้
โจวอวี้เฟินกับเสิ่นป้านเซี่ยต่างมองเถาหวายหย่วน รอฟังคำตอบ
เถาหวายหย่วนตอบว่า “ผู้บัญชาการเฮ่าเป็นคนจัด เสี่ยวเจี๋ยก็ได้อานิสงส์จากป้านเซี่ย”
เสิ่นป้านเซี่ยมองเถาหวายหย่วน ดวงตาหงส์หางตายกขึ้นเล็กน้อย “อาเล็ก หมายความว่ายังไงคะ? ทำไมผู้บัญชาการเฮ่าถึงจัดที่นั่งให้ฉัน?”