อาหารบนโต๊ะเมื่อครู่อุดมสมบูรณ์มาก แต่เสิ่นเจิ้นมีเรื่องค้างคาใจ จึงแทบไม่ได้ลิ้มรสชาติของอาหารเลย
ตอนนี้พอเห็นลูกสาวให้ยาเถาหวายหย่วน ใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่
ตั้งแต่ลูกสาวลงชนบทไป ก็ไม่เคยส่งอะไรมาให้เขาอีกเลย
ภรรยาของเขากลับได้รับทั้งเครื่องประทินผิวที่ลูกสาวทำกับของอร่อยอยู่เรื่อย ๆ แม้แต่คุณปู่เถากับเถาเหวินเจี๋ยก็ได้รับพัสดุที่ลูกสาวส่งมาให้
ถึงสองครอบครัวจะยอมรับกันเป็นครอบครัวบุญธรรมแล้ว แต่คนที่มีสายเลือดเดียวกับลูกสาวอย่างแท้จริงก็คือเขาต่างหาก
ตอนนี้ไม่เพียงคุณปู่เถากับเถาเหวินเจี๋ยจะมีความสำคัญในใจปั้นเซี่ยมากกว่าเขา แม้แต่เถาหวายหย่วนก็ยังได้รับของขวัญจากเธอ
เสิ่นเจิ้นมองเสิ่นป้านเซี่ยกับโจวอวี้เฟินพูดคุยหัวเราะกับครอบครัวคุณปู่เถา ความรู้สึกเหมือนถูกทุกคนกันออกไปอยู่ข้างนอกก็ผุดขึ้นในใจ
เฮ้อ เขาต้องทำยังไงถึงจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้กันนะ?
เถาหมิงฮุยมองเห็นความหดหู่ในแววตาเสิ่นเจิ้นอยู่ข้าง ๆ อารมณ์ขุ่นมัวที่มีอยู่ก่อนหน้าพลันมลายหายไป ใจของเขาเบิกบานขึ้นมาไม่น้อย
เห็นไหม ในเขตบ้านพักทหาร คนที่เข้ากับลูก ๆ ได้ไม่ดีก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
เสิ่นเจิ้นที่ขึ้นชื่อว่ารักลูกสาว แถมใคร ๆ ก็ชมว่าเป็นพ่อที่ดี ตอนนี้ก็มีสภาพไม่ต่างจากเขาไม่ใช่หรือ?
ถึงจะรู้ว่าคิดแบบนี้ไม่ดี แต่เถาหมิงฮุยก็อดสะใจไม่ได้
มีคนทุกข์เป็นเพื่อน ย่อมดีกว่าต้องไม่สบายใจอยู่คนเดียว