หลินเหยาเหยาที่หลบอยู่ในฝูงชนตัวแข็งทื่อ เจ้าเด็กตัวแสบคนนั้นเป็นหมาหรือไงกัน ถึงได้คอยตามกัดเธอไม่เลิก?!
ตอนนั้นน่าจะปล่อยให้โจรสองคนนั้นฆ่าเด็กตัวแสบกับแม่ของมันไปพร้อมกันเสีย จะได้ไม่ต้องมาคอยหาเรื่องเธอทุกวัน
ผู้หญิงคนนั้นก็เหลือเกิน เป็นถึงนักวิจัยจากเมืองหลวงแท้ ๆ แต่กลับสั่งสอนลูกตัวเองไม่รู้เรื่อง
ตอนนี้หลินเหยาเหยาเริ่มเสียใจที่อยู่ดูเรื่องสนุกแล้ว ถ้ารู้ว่าที่นี่มีเด็กตัวแสบรับมือยากคนนี้อยู่ เธอคงหลบไปให้ไกลตั้งแต่แรก
พอได้ยินคำพูดของเซียวมู่มู่ คนที่อยู่ตรงนั้นก็เหมือนได้กลิ่นข่าวซุบซิบ สายตาทุกคู่หันไปมองเซียวมู่มู่พร้อมกัน แล้วมองตามสายตาของเธอไปยังหลินเหยาเหยา
ในเขตบ้านพักทหารมีเรื่องให้ฆ่าเวลาไม่มากนัก สายตาของทุกคนจึงวนเวียนไปมาระหว่างเซียวมู่มู่กับหลินเหยาเหยา ส่วนหูก็ตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว
หลินเหยาเหยารู้สึกได้ถึงสายตาที่แอบจับจ้องและแววตาที่มองมาเป็นระยะจากรอบด้าน เธออึดอัดไปทั้งตัว อยากรีบออกไปจากที่นี่ทันที
แต่หลี่หลานฮวาเตรียมขนมไว้เป็นของฝากตั้งแต่เนิ่น ๆ และให้เธอนำมามอบแก่ตระกูลเสิ่น
หลินเหยาเหยาเองก็คิดจะใช้เทศกาลไหว้พระจันทร์ครั้งนี้มอบของขวัญให้ตระกูลเสิ่น เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับเสิ่นเจิ้น
หลังกลับจากสถานีรถไฟ หลินเหยาเหยาทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นช่วงนี้อีกครั้ง แล้วรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
แม้เสิ่นเจิ้นจะมีท่าทีต่อเธอไม่ดีเหมือนก่อน เพราะเรื่องที่เสิ่นป้านเซี่ยก่อไว้ แต่ตราบใดที่เขายังเห็นแก่บุญคุณที่หลินจวิ้นเซิงช่วยชีวิตเขา เขาก็ไม่มีทางทอดทิ้งเธออย่างสิ้นเชิง