เสิ่นป้านเซี่ยกลืนซาลาเปาในปากลงไป “แม่ หนูกินเกือบอิ่มแล้ว ขอออกไปดูหน่อยนะ”
โจวอวี้เฟินกดไหล่เธอไว้ “กินต่อเถอะ เดี๋ยวแม่ไปเปิดประตูเอง”
พูดจบ เธอก็วางตะเกียบในมือลง ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางประตูห้อง
โจวอวี้เฟินเปิดประตูออก ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ด้านนอก
คนที่ยืนอยู่ด้านหน้ามีภรรยาทหารจากบ้านพักไม่กี่คน ส่วนที่เหลือเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง แล้วยังมีเด็กอีกคนด้วย
คนที่ยืนล้อมอยู่ด้านหลังล้วนเป็นคนในบ้านพัก คงตามมาดูเรื่องสนุก
ยังไม่ทันที่โจวอวี้เฟินจะได้เอ่ยปาก ภรรยาทหารคนหนึ่งก็หันมาพูดกับเธอ “ผู้อำนวยการโจว ในที่สุดก็เปิดประตูสักที คนพวกนี้มาหาลูกสาวคุณค่ะ”
ภรรยาทหารคนนี้ชื่อจางเหมย เป็นภรรยาของหลูซีอัน ผู้อำนวยการฝ่ายส่งกำลังบำรุง คนกลุ่มนี้เธอเป็นคนนำมาเอง
ญาติจากบ้านเกิดของหลูซีอันมาเยี่ยม และจะอยู่ฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วยกัน
เช้าตรู่วันนี้จางเหมยออกไปซื้อเมล็ดแตงกับลูกอมผลไม้ที่สหกรณ์ขายสินค้า เพื่อนำมาไว้รับรองแขก
ระหว่างทางกลับ เธอเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังถามคนอื่นถึงเสิ่นป้านเซี่ย บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากอยากพบเธอ
จางเหมยเห็นว่าเด็กหญิงน่ารักและว่านอนสอนง่าย ส่วนผู้ใหญ่หลายคนที่มาด้วยกันก็ดูสง่างาม ไม่เหมือนคนไม่ดีอะไร จึงมีน้ำใจพาพวกเขามาที่ตระกูลเสิ่น
แม้ตอนนี้จะพาคนมาถึงแล้ว แถมยังซื้อของรับรองแขกมาเรียบร้อย แต่จางเหมยก็ไม่ได้รีบร้อนจะกลับเลยสักนิด
ระหว่างทางเธอได้พูดคุยกับคนกลุ่มนี้สองสามคำ ถึงได้รู้ว่าพวกเขาเป็นนักวิจัยที่มาจากเมืองหลวง และได้รับเชิญให้มาที่เขตทหารของพวกเธอ