“พ่อฉันเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณอาเสิ่น เขาจะดูแลพวกเรามากหน่อยแล้วมันยังไง?”
วันนี้หลินเหย่าเหย่าถูกกระทบกระเทือนใจมามากเกินไป ชั่วขณะจึงอดไม่ไหว พูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมารวดเดียว
“พ่อฉันเสียสละเพื่อชาติ ฉันเป็นลูกของวีรชน แล้วทำไมจะเรียนหนังสือในเขตบ้านพักทหารไม่ได้? พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้?”
ในสายตาของหลินเหย่าเหย่า เสิ่นเจิ้นต้องตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ไม่ว่าจะทำอะไรให้พวกเธอก็ล้วนสมควรแล้ว
ถ้าจะพูดกันจริง ๆ เสิ่นป้านเซี่ยต่างหากที่เป็นคนเนรคุณ!!
ถ้าเสิ่นป้านเซี่ยไม่เอาเรื่องไม่เลิก ซ่งพี่ใหญ่ก็คงไม่ถูกจับไป เธอเองก็คงไม่ต้องมายืนอยู่ตรงนี้ให้พวกบ้านนอกพวกนี้ดูหมิ่น
หลินเหย่าเหย่ากัดริมฝีปาก ความเคียดแค้นวาบผ่านดวงตา
คนอย่างเสิ่นป้านเซี่ยควรจะเจอพ่อค้ามนุษย์อีกครั้ง ถูกลักพาตัวไปทรมานตลอดชีวิตในภูเขาห่างไกลแบบนั้น และอย่าได้กลับออกมาอีกเลย
กลุ่มคนที่เมื่อครู่ยังพูดจาเหน็บแนมหลินเหย่าเหย่าไม่หยุด ต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า พวกเขาไม่คิดเลยว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะมีความเป็นมาเช่นนี้