ถังสื่อหมิงพูดจาราวกับยืนอยู่ฝ่ายความถูกต้อง แต่ชาวบ้านไม่คิดจะตามใจเขา
“พอเถอะ พูดจาสวยหรูขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ? ถ้าเป็นอย่างที่พูดจริง เสิ่นจือชิงก็คงไม่ทำเหมือนเห็นผีทุกครั้งที่เจอพวกคุณ แล้วรีบหลบให้ไกลที่สุดหรอก”
“นั่นสิ คนหนึ่งถูกความลุ่มหลงครอบงำ อีกคนก็เนรคุณ เสิ่นจือชิงรู้จักพวกคุณสองคน นับว่าซวยไปแปดชาติจริง ๆ”
“ก่อนหน้านี้เสิ่นจือชิงเอาแต่หลบหน้าพวกเขา หรือว่าเธอจะรู้ว่าคนสองคนนี้คิดร้ายกับเธอ?”
“ฉันว่ามีโอกาสสูง เสิ่นจือชิงระวังตัวมากพอแล้ว ไม่นึกว่ายังหลบไม่พ้น”
“ถ้าฉันเป็นเสิ่นจือชิงก็คงหนีไปให้ไกลเหมือนกัน เป็นโจรยังลงมือได้ทุกวัน แต่จะให้ป้องกันโจรไปตลอดทุกวันได้ยังไง”