หลี่เหม่ยเจวียนหัวเราะเยาะ “เถาหมิงฮุย คุณบอกว่าตัวเองตาบอดใจบอด แล้วอย่าบอกนะว่าหูหนวกไปด้วย? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือไง? ทุกอย่างนี่ก็เป็นเพราะคุณทั้งนั้น ถ้าคุณไม่เลือกยืนข้างฉัน ต่อให้ฉันทำมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ไม่ใช่หรือ?”
สิ่งที่เธอทนไม่ได้ที่สุดในตัวเถาหมิงฮุย คือความเสแสร้งและไร้ความรับผิดชอบของเขา
ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขามักรีบปัดความรับผิดชอบออกจากตัวเองเป็นอย่างแรก ทำตัวให้พ้นมลทินได้อย่างหมดจด
“หลี่เหม่ยเจวียน ฉันคิดว่าที่ผ่านมาก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อคุณแย่ ตั้งแต่คุณแต่งเข้าตระกูลเถา ฉันให้เงินคุณเดือนละ 80 หยวน ค่าใช้จ่ายเล็กน้อยใหญ่ในบ้านก็ไม่ต้องให้คุณเป็นห่วง หลียงเฉิงเลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้บังคับกองร้อยได้เร็วขนาดนั้น คุณคิดจริง ๆ หรือว่าเป็นเพราะความสามารถของเขาล้วน ๆ?”
เถาหมิงฮุยจ้องหญิงตรงหน้าอย่างโกรธจัด “แล้วสองแม่ลูกตอบแทนฉันยังไง? คุณไม่เพียงแอบพูดจาเลวร้ายใส่เสี่ยวเจี๋ย ยุให้ความสัมพันธ์พ่อลูกของเราร้าวฉาน แต่ยังวางยาพิษเขาอีก! หลี่เหม่ยเจวียน คุณนี่มันจิตใจอำมหิตจริง ๆ! หลียงเฉิงก็เป็นคนเห็นแก่ตัวและต่ำช้าเหมือนกัน ตอนนั้นฉันมองเขาผิดไปจริง ๆ”