“เถาหมิงฮุย เลิกเสแสร้งได้แล้ว คุณคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลยสักนิด?”
แววตาของหลี่เหม่ยเจวียนเย็นเยียบ ราวกับงูพิษที่แลบลิ้นออกมา “ถ้าตอนนั้นคุณไม่ได้ขังเถาเหวินเจี๋ยไว้ในห้องเก็บของเพื่อให้สำนึกผิด เขาจะไข้ขึ้นสูงได้ยังไง?”
เถาหมิงฮุยหน้าขรึมลง “คุณพูดเหลวไหลอะไรอีก? นั่นก็แค่อุบัติเหตุ”
หลังจากเขาแต่งงานกับหลี่เหม่ยเจวียน เถาเหวินเจี๋ยก็ไม่ชอบหลี่เหม่ยเจวียนกับหลียงเฉิงมาโดยตลอด ไม่เคยยอมสนิทสนมกับสองแม่ลูกเลย
บางครั้งหลี่เหม่ยเจวียนก็เคยบ่นกับเถาหมิงฮุยว่าเถาเหวินเจี๋ยมักจะหาเรื่องขัดใจเธออยู่เสมอ
เถาหมิงฮุยไม่ได้ใส่ใจ คิดแค่ว่าลูกชายยังเด็ก พอโตขึ้นและรู้ความก็คงไม่ทำแบบนั้นอีก
เขาคิดว่าครอบครัวของพวกเขาจะใช้ชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้ต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่งเถาหมิงฮุยกลับจากทำงานถึงบ้าน แล้วพบว่าเถาเหวินเจี๋ยทำอาหารที่หลี่เหม่ยเจวียนเตรียมไว้หกเกลื่อนพื้น ทั้งยังตะโกนใส่เธอเสียงดัง