“เถาหมิงฮุย แกมันตัวซวย! ทำลู่อี๋ตายไปแล้วยังจะมาทำฉันอีก ทำไมแกไม่ตายไปซะ!”
“ตอนนั้นฉันน่าจะใส่ยาพิษในอาหารของแกด้วย จะได้วางยาให้ตายไปเลย อย่างไรเสียพ่อลูกอย่างพวกแกก็ยังคิดถึงยัยลู่อี๋อายุสั้นนั่นอยู่แล้ว สู้ส่งพวกแกไปอยู่พร้อมหน้ากับหล่อนเลยไม่ดีกว่าหรือ”
“แล้วยังตาแก่นั่นอีก เสี่ยวเฉิงเก่งขนาดนั้น แต่เขากลับไม่เห็นหัวเสี่ยวเฉิง ในสายตามีแต่ไอ้โง่นั่น”
“เถาหมิงฮุย แกมันสมควรตายจริง ๆ! คนทั้งตระกูลของแกก็สมควรตาย ฉันน่าจะวางยาให้พวกแกทุกคนให้หมด!”
ดวงตาของหลี่เหม่ยเจวียนเต็มไปด้วยความแค้นฝังลึก หากไม่ใช่เพราะคนตระกูลเถา เธอจะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?
ตั้งแต่แรก คนทั้งตระกูลเถานอกจากเถาหมิงฮุยแล้ว ก็ไม่มีใครเห็นหัวแม่ลูกอย่างพวกเธอเลย