เฮ่อซวี่พูดตรงไปตรงมา “มีอะไรที่พูดให้คนอื่นรู้ไม่ได้ด้วยเหรอ เว้นเสียแต่ว่าในใจเขามีเรื่องปิดบัง”
เถาเหวินเจี๋ยดื่มน้ำที่เสิ่นป้านเซี่ยให้มาจนหมดแก้ว “พี่เฉิงบอกว่ารังนกหิมะถ้วยนี้ทำให้ผมกินคนเดียว ถ้าคนอื่นรู้เข้าก็แบ่งกันไม่พอน่ะครับ”
เสิ่นป้านเซี่ยมองเถาเหวินเจี๋ยที่ทำหน้าไร้เดียงสา แล้วครุ่นคิดบางอย่าง
ใบหน้าของคุณปู่เถาเคร่งขรึมราวกับผิวน้ำไร้ระลอก ก่อนจะปรายตามองเถาหมิงฮุยอย่างเย็นชา
ต่อหน้าสองพี่น้องเถาหมิงฮุยกับเถาหวายหย่วน เขามักวางตัวเป็นพ่อที่เคร่งขรึมและน่าเกรงขาม เถาหมิงฮุยจึงเกรงกลัวเขาอยู่บ้าง ตอนนี้ยิ่งถูกสายตานั้นมองจนหนังศีรษะชาวาบ
“บางทีอาจเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด พี่เฉิงแค่สงสารเสี่ยวเจี๋ยที่ถูกงูกัด ก็เลยต้มรังนกหิมะให้กิน เขาคงไม่รู้ว่าถ้าแช่รังนกหิมะไว้นานเกินไปจะเกิดกรดอะไรสักอย่าง...”