คุณปู่เถาจับประเด็นสำคัญจากคำพูดของเถาเหวินเจี๋ยได้อย่างรวดเร็ว “เมื่อครู่เสี่ยวเฮ่อบอกแล้วว่า สารพิษชนิดนั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อแช่เห็ดหูหนูนานมาก แต่เสี่ยวเจี๋ยบอกว่าต้มแกงเห็ดหูหนูแค่ไม่นานก็สุก...”
คุณปู่จางเข้าใจความหมายของสหายเก่าในทันที “ถ้าอย่างนั้นเห็ดหูหนูคงแช่ไว้ที่อื่นก่อน แล้วค่อยเอากลับมา”
เถาหมิงฮุยเอ่ยอย่างระมัดระวัง “พ่อครับ ไม่อย่างนั้นเราเรียกเสี่ยวเฉิงกลับมาถามก่อนดีไหมครับ”
ลึก ๆ แล้วเขาไม่เชื่อเลยว่าหลียงเฉิงจะทำร้ายเถาเหวินเจี๋ย เขาคิดเพียงว่าเรื่องนี้น่าจะมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง
บางทีหลียงเฉิงอาจรู้ว่าเถาเหวินเจี๋ยถูกงูกัด จึงร้อนใจจนหยิบเห็ดหูหนูที่แช่นานเกินไปกลับมาโดยไม่ทันคิด
ต่อให้เห็ดหูหนูนั่นเป็นฝีมือเขาแช่เอง ก็น่าจะเป็นการทำไปโดยไม่ตั้งใจ
อย่างไรเสีย แม้แต่เขายังไม่เคยได้ยินชื่อสารพิษกรดไมโคแอซิด แล้วหลียงเฉิงที่แทบไม่มีความรู้หนังสือจะรู้ได้อย่างไรว่าแช่เห็ดหูหนูนานเกินไปแล้วจะเกิดสารพิษชนิดนี้ขึ้น?
คุณปู่เถาพูดเสียงขรึม “ยังไงก็ต้องเรียกหลียงเฉิงกลับมาอยู่แล้ว เพราะแกงเห็ดหูหนูนั่นเขาเป็นคนเอาให้เสี่ยวเจี๋ยกิน”