พัสดุที่ตระกูลโจวส่งมามีแทบทุกอย่างที่จำเป็นต่อการกินอยู่ เสิ่นป้านเซี่ยเปิดออกแล้วจึงเข้าใจว่าทำไมกล่องถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น
ในพัสดุสองกล่องมีทั้งอาหารกระป๋อง ลูกอม นมผง นมมอลต์ ขนม และของกินอีกสารพัดอย่าง
ส่วนอีกสองกล่องเป็นเสื้อผ้าและของใช้ ซึ่งในจดหมายก็พูดถึงไว้แทบทั้งหมด
พวกเขาเขียนบอกอย่างชัดเจนว่าส่งอะไรมาบ้าง และใครเป็นคนซื้อแต่ละชิ้น
ของกินส่วนใหญ่เป็นของที่คุณตากับลูกพี่ลูกน้องชายคนโตให้มา ส่วนน้าชายคนเล็กตั้งใจไปซื้อรองเท้าหนังทรงสวยคู่หนึ่งจากห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ
เสิ่นป้านเซี่ยลองสวมดูแล้ว เป็นขนาดที่ซื้อมาให้พอดีกับเท้าของเธอ ใส่แล้วพอดีเป๊ะ
เสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์ตัดเย็บอย่างประณีตกับผ้าพันคอแคชเมียร์สีแดงสด เป็นของที่ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ช่วยกันเลือก
ลูกพี่ลูกน้องหญิงซื้อหมวกเบเรต์ทันสมัยมาให้ เข้ากับผ้าพันคอผืนนั้นมาก
ลูกพี่ลูกน้องชายคนเล็กให้หมวก ถุงมือ และรองเท้าสำหรับสวมตอนทำงานในกองผลิต เพื่อใช้ป้องกันตัว
เสิ่นป้านเซี่ย: ……
ตอนเจ้าของร่างเดิมเพิ่งลงชนบท ลูกพี่ลูกน้องชายคนเล็กก็ส่งของแบบเดียวกันมาให้ ทั้งยังกำชับว่าเธอต้องใช้ให้ดี ถ้าพังก็โยนทิ้งได้เลย เขาจะส่งมาให้อีก
จู่ ๆ เสิ่นป้านเซี่ยก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง ดูเหมือนคนตระกูลโจวยังไม่รู้ว่าเธอได้เป็นหมอเท้าเปล่าของหมู่บ้านต้าเถียนแล้ว
พวกเขาคิดว่าเธอยังใช้ชีวิตเหมือนแต่ก่อน ต้องออกไปทำงานทุกวัน
เธอเพิ่งได้เป็นหมอเท้าเปล่าเมื่อสองวันนี้เอง ยังไม่ทันได้บอกทางบ้าน
เมื่อเห็นของชิ้นสุดท้ายในพัสดุ เสิ่นป้านเซี่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย