หลินเหยาเหยาหุบปากแน่น เธอฟังออกว่าถังสื่อหมิงกับคนอื่น ๆ ชื่นชมเสิ่นป้านเซี่ยอยู่ในคำพูด
เสิ่นป้านเซี่ยอีกแล้ว ทำไมทุกครั้งที่กลับมา เธอต้องก่อเรื่องมากมายจนกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนด้วยนะ??
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเหยาเหยาใส่ใจที่สุดไม่ใช่คำชื่นชมและยกย่องที่ถังสื่อหมิงกับคนอื่นมีต่อเสิ่นป้านเซี่ย หากเป็นเรื่องที่เสิ่นป้านเซี่ยทำให้แผนของเธอพังอีกแล้ว
ตอนแรกที่ได้ยินคนพวกนั้นบอกว่าหวังเจี้ยนกั๋วถูกหมูป่าทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เกือบเอาชีวิตไม่รอด หลินเหยาเหยาก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อย
ปกติหลินเหยาเหยาแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับหวังเจี้ยนกั๋ว หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่หัวเราะเยาะคนอื่นยามตกทุกข์ได้ยากแบบนี้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
หวังเจี้ยนกั๋วเป็นคนจดแต้มของที่นี่ ทั้งยังเป็นลูกชายของนักบัญชีประจำกองผลิต
ตอนหลินเหยาเหยาเพิ่งมาถึงหมู่บ้านต้าเถียน เธอเคยลองเข้าใกล้หวังเจี้ยนกั๋ว อยากลองดูว่าจะให้เขายกงานนี้ให้เธอได้หรือไม่
อย่างไรเสีย งานจดแต้มก็เป็นงานที่สบายที่สุด ปกติแทบไม่ต้องลงแปลงไปทำงานเกษตรเลย
แค่บันทึกแต้มแรงงานของแต่ละคนลงในสมุดแต้ม โดยดูจากเวลาที่สมาชิกในหมู่บ้านมาทำงาน ความหนักเบาของงาน และลักษณะงานในวันนั้นก็พอ
ถึงปกติตอนทำงานจะมีถังสื่อหมิงกับซ่งกวนไห่และคนอื่น ๆ คอยช่วย แต่หลินเหยาเหยาก็ยังรู้สึกเหนื่อย แถมยังเสี่ยงจะโดนแดดจนผิวคล้ำและหน้าตาหมองลงอีก
ถ้าได้เป็นคนจดแต้มของกองผลิตก็คงดีไม่น้อย