วันนี้หลินเหยาเหยากับถังสื่อหมิงถูกจัดให้ไปทำงานในแปลงที่อยู่เหนือสุดของหมู่บ้าน พอกลับจากเลิกงานก็ได้ยินพวกปัญญาชนที่ไปอยู่ชนบทกำลังพูดคุยกัน
“ได้ยินกันหรือยัง? เช้านี้หมูป่าจู่ ๆ ก็พุ่งลงมาจากเขา คนในหมู่บ้านหลายคนถูกมันทำร้ายตรงเชิงเขา”
“คงไม่ได้บาดเจ็บกันหมดหรอกมั้ง ฉันได้ยินมาว่ามีแค่หวังเจี้ยนกั๋วที่บาดเจ็บ คนอื่นแค่ตกใจเท่านั้น”
“ใช่ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้น หวังเจี้ยนกั๋วบาดเจ็บหนักมาก เหมือนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ถูกส่งไปโรงพยาบาลอำเภอแล้ว”
“ฉันก็เห็นเหมือนกัน หวังเจี้ยนกั๋วบาดเจ็บหนัก เลือดไหลไม่หยุด น่ากลัวมาก”
“ตอนนั้นฉันอยู่ตรงนั้นด้วย หมอหานยังห้ามเลือดให้หวังเจี้ยนกั๋วไม่ได้เลย เลือดแทบจะไหลหมดตัวแล้ว สีหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว”
“ไม่น่าใช่นะ ฉันได้ยินว่าคนตระกูลหวังพาหวังเจี้ยนกั๋วไปโรงพยาบาลอำเภอไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเขาเลือดไหลมาตลอดทาง?”
“เป็นไปได้ยังไง? ถ้าเลือดไหลมาตลอดทางจริง ป่านนี้คงไม่รอดแล้ว”
“ปัญญาชนแซ่เสิ่นช่วยห้ามเลือดให้หวังเจี้ยนกั๋วไว้ได้ หลังจากนั้นหมอหานก็เย็บแผลให้เขา คนตระกูลหวังถึงพาเขาไปโรงพยาบาลอำเภอได้”
“ปัญญาชนแซ่เสิ่นเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? หมอหานยังห้ามเลือดไม่ได้ แต่เธอกลับมีวิธี?”
“ปัญญาชนแซ่เสิ่นเก่งมากนะ ได้ยินว่าตอนนั้นปัญญาชนแซ่ลู่ถูกพบอยู่ใต้หน้าผา อาการแย่มาก ก็เป็นปัญญาชนแซ่เสิ่นนี่แหละที่ช่วยเขาไว้”